Już nie jestem małą dziewczynką, ale…

Każdy z nas skądś się wywodzi i ma swoje korzenie i im jesteśmy starsi, tym częściej włącza nam się taka wspominkowa nutka. Pamiętam czasy i jak przez mgłę miejsca, gdzie dorastałam i się wychowywałam. To były czasy 50 i 60, kiedy to mojego tatę, kapitana LWP przenoszono wraz z rodziną do zielonych garnizonów, gdzie stacjonowały największe koszary wojskowe. To w tych miejscach były osiedla rodzin wojskowych. Pamiętam jak przez mgłę, bo miałam zaledwie 7 lat, kiedy bawiłam się z innymi dziećmi na podwórku od rana do wieczora. Pamiętam mojego pieska, który zginął pod kołami karetki pogotowia i pamiętam, kiedy moja Mama musiała mnie co rano budzić, bo przyszedł czas obowiązku szkolnego. 

Pamiętam dwóch siedmioletnich kolegów, Tomka i Sławka, którzy byli bliźniakami i pewnego razu na klatce rozległ się krzyk ich Matki, ponieważ jeden z nich znalazł pod poduszką broń nabitą ich Ojca i jeden z braci postrzelił drugiego brata. Chłopak przeżył, bo kula przeszła 5 cm od serca. To była dla mnie dziecięca tragedia i pamiętam, że bardzo to przeżyłam.

Szkoda wielka, że tak mało zdjęć posiadam z tamtego okresu, kiedy żyłam jak beztroska dziewczynka, lubiąca chodzić nad morze z innymi dziećmi i łazić po drzewach, których nie brakowało, bo przecież był to zielony garnizon. Zdradzę, że to była Ustka, którą odwiedziłam z mężem trzy lata temu w poszukiwaniu moich korzeni. Niestety, ale dziecięca pamięć mnie trochę zawiodła, bo nic już nie było takie samo. Stanęłam na tej ulicy, obok mojego dawnego domu i go nie poznałam, bo wszystko się zmieniło. Mój dom został odnowiony i ocieplony, a drzewa powycinane, a więc trudno mi było rzeczywistość porównać z przeszłością.

Jednak wczoraj poświęciłam trochę czasu i odnalazłam w sieci mój stary dom i serce zabiło mocniej, bo po 50 latach mogłam wrócić do tamtych dziecięcych lat. Internet to wspaniała sprawa. Szukajcie, a znajdziecie 🙂

dom

Reklamy

4 myśli na temat “Już nie jestem małą dziewczynką, ale…

  1. Mój dom rodzinny też ukegł całkowitej zmianie. Cóż, nie da się zatrzymać czasu. Nie tak dawno sprzeczałam się z siosteami, że mieliśmy brzozę w ogrodzue. Starsza niezgadzała się ze mną, żadnej brzozy nie pamięta. Piszliśmy całą rodziną do odmienionego teraz ogrodu i dokładnie wskazałam miejsce w którtm rosła.
    – jak możesz pamiętać, miałaś niespełna 5 lat – powiedział tatuś.
    Pamiętam, pamiętam kolumny i kafelki jakimi były wyłożone ścuany na dworcu kolejowym – miałam 3 latka.
    Nie cofnie się czasu a tak byśmy chcieli. Czasami 🙂

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s