Archiwum dnia: 6 czerwca, 2014

A kiedy trzeba b臋dzie po偶egna膰 si臋 z tym 艣wiatem?

Jako, 偶e latka moje lec膮 nieub艂aganie i w zastraszaj膮cym tempie, moj膮 g艂ow臋 zaprz膮ta coraz cz臋艣ciej s艂owo – eutanazja. Po przeczytaniu zw艂aszcza 偶yczenia naszego polskiego re偶ysera Krzysztofa Krauzego, kt贸ry jest ci臋偶ko chory na raka i pisze tak: „

Moje prawo do dobrej 艣mierci nie narusza niczyjej wolno艣ci
Jestem za: za eutanazj膮, za paszportem do „dobrej 艣mierci”.
W Polsce jest to niewykonalne, a 偶yj膮 po艣r贸d nas ludzie chorzy, bez 偶adnej nadziei na wyzdrowienie, ale nie dane im jest odej艣膰 z godno艣ci膮, bo r臋k臋 trzyma na tym ko艣ci贸艂, a rz膮dz膮cy boj膮 si臋 z ko艣cio艂em zadrze膰. W Polsce podobno 50 % spo艂ecze艅stwa jest za godnym odchodzeniem z tego 艣wiata i uwa偶aj膮, 偶e ka偶dy z nas ma mie膰 prawo do paszportu na tamt膮 stron臋.
Pewna kobieta, kt贸ra od lat opiekuje si臋 swoim nieuleczalnie chorym synem, kt贸ry jest ju偶 warzywem, ubolewa, 偶e ratowa艂a swojego syna trzy razy od samob贸jstwa, bo liczy艂a na to, 偶e syn jej wyzdrowieje, ale teraz patrz膮c na swojego dziecko, ogromnie tego 偶a艂uje. M臋czy si臋 Ona i m臋czy si臋 jej syn i nic z tym zrobi膰 si臋 nie da w naszym pa艅stwie.
Moje zdanie jest takie, 偶e kiedy ju偶 nie ma 偶adnego ratunku i lekarze orzekn膮, i偶 zrobili ju偶 wszystko, ka偶dy kontaktuj膮cy cz艂owiek ma prawo do tego, aby uwolni膰 siebie od cierpienia i uwolni膰 swoich bliskich, kt贸rzy cierpi膮 i nie mog膮 ju偶 na to cierpienie patrze膰.
Co mo偶na da膰 jeszcze osobie cierpi膮cej i co mo偶na opr贸cz podawania 艣rodk贸w przeciwb贸lowych zrobi膰? Umie艣ci膰 w hospicjum i patrze膰 jak w katorgach ich bliski poma艂u odchodzi. W m臋kach i niewyobra偶alnym odarciu z ludzkiej godno艣ci? Ile偶 by艂o by zg艂osze艅, gdyby w kraju dopuszczalna by艂a eutanazja. Z pewno艣ci膮 bardzo wiele, jestem tego pewna.
Przychodzi ksi膮dz i ka偶e si臋 modli膰 i modli膰, a modlitwa nie przynosi ukojenia, to co mo偶na jeszcze zrobi膰 dla osoby cierpi膮cej w m臋kach i katorgach? Powinno by膰 ustanowione prawo, i偶 ka偶dy z nas powinien mie膰 prawo do godnego odchodzenia, je艣li tylko jest przy zdrowych zmys艂ach i s膮dz臋, 偶e wcze艣niej, czy p贸藕niej i w naszym kraju to prawo zostanie ustanowione, bo jest coraz wi臋cej nacisk贸w.
Pan Krzysztof Krauze pisze:

Ja, kt贸ry chorob臋 terminaln膮 pr贸buj臋 zamieni膰 na chorob臋 przewlek艂膮, 偶膮dam takiego paszportu. I chc臋 go mie膰 u siebie w domu. Mam do艣膰 tyranii pa艅stwa i Ko艣cio艂a. Chc臋 by膰 sob膮. Bycie sob膮 to r贸wnie偶 prawo do niebycia. Prawo, aby odej艣膰 godnie – bez wysokich pi臋ter, tor贸w, wanien krwi. 艢mier膰 to czasami jedyne lekarstwo na 偶ycie. Chc臋 mie膰 do niego prawo. Chc臋 mie膰 na nie recept臋, niech le偶y przy 艂贸偶ku. I nie zawaham si臋 jej u偶y膰. Agonia w torturach z nagrod膮 w za艣wiatach? Pozostawiam ten radosny przywilej biskupom. I prosz臋 mnie nie mami膰, 偶e cierpienie uszlachetnia. 呕e jest 藕r贸d艂em m膮dro艣ci. Cierpienie jest bezcelowe, okalecza, odbiera rozum. Nawet na Krzy偶u. Nikt mnie nie nam贸wi, 偶eby w tym smutnym kraju, jakim jest Polska, dorzuca膰 do puli swoje cierpienie.”
Ile偶 racji jest w jego s艂owach i ile solidnych przemy艣le艅. To nie s膮 s艂owa rzucane na wiatr. To s膮 s艂owa b艂agalne, aby otworzy艂y si臋 w naszym kraju umys艂y przes艂oni臋te ko艂tu艅stwem i strachem, a ja ju偶 wiem, 偶e nie chc臋 si臋 w razie czego znale藕膰 w jakim艣 hospicjum i nie 偶ycz臋 sobie marnowania 偶ycia swoich dzieci, kiedy przyjdzie im si臋 opiekowa膰 star膮 matk膮 oplecion膮 w臋偶ami choroby, bo cho膰 ci臋偶ko b臋dzie si臋 偶egna膰 z tym pi臋knym 艣wiatem, to w imi臋 mojej godno艣ci te偶 bym chcia艂a odej艣膰 godnie.

M贸j ma艂y, prywatny jubileusz :)

szampan1

 

6 czerwca 2013 roku pomy艣la艂am sobie, 偶e mo偶e warto pisa膰 bloga – tak tylko dla siebie. Mia艂am oczywi艣cie spore obawy, czy b臋d臋 umia艂a cokolwiek napisa膰 i o czym pisa膰? Za艂o偶enie bloga, niby nie trudna sprawa, ale powsta艂o pytanie na jakiej platformie pisa膰, aby blog by艂 艂atwy w prowadzeniu i posiada艂 niezbyt skomplikowane opcje – takie dost臋pne dla Seniorki i pad艂o na Blog.pl i jestem tutaj ju偶 ROK 馃檪

Powsta艂o z mojej g艂owy 511 notek, jedne udane, drugie mniej, ale og贸lnie wysz艂o na to, 偶e jestem przez ten rok konsekwentna i codziennie ukazywa艂a si臋 jedna notka, a czasami wi臋cej, bo w g艂owie zal臋g艂a si臋 my艣l, 偶e warto o tym napisa膰 i podzieli膰 si臋 z innymi.

Nie my艣la艂am na pocz膮tku pisania, 偶e przez rok czasu zajrzy tutaj ponad 570 tys. odwiedzaj膮cych i zostawi膮 po sobie ponad 2 tys. komentarzy. Nie my艣la艂am, 偶e blog b臋dzie ktokolwiek odwiedza艂 i na pocz膮tku s膮dzi艂am, 偶e b臋dzie to rodzaj pami臋tnika – takiego tylko dla siebie, a jednak nie wiedzie膰 jak, blog dotar艂 do innych, bez wi臋kszej promocji z mojej strony.

Nie m臋czy mnie prowadzenie bloga nic, a nic i uwa偶am go za swojego przyjaciela, komu mog臋 powierzy膰 swoje my艣li i obserwacje codzienno艣ci, bo obserwatork膮 jestem od zawsze. To tutaj, na kartach mojego bloga zawar艂am swoje bardzo intymne i osobiste przemy艣lenia, bo mo偶e czu艂am tak膮 potrzeb臋, kiedy moje 偶ycie si臋 uspokoi艂o i wysz艂am na prost膮. Mo偶e kiedy艣 b臋dzie to kompendium wiedzy dla moich wnucz膮t, bo kiedy mnie ju偶 nie b臋dzie -blog zostanie – kto to tam wie?

M贸j pierwszy wpis brzmia艂 tak:聽

„Po tym co w 偶yciu przesz艂am, nikt mi nie wierzy, 偶e wreszcie jestem szcz臋艣liw膮 kobiet膮 i je艣li zdrowie mi tylko dopisze, mam zamiar dalej tak膮 by膰.

Stefania Grodzie艅ska powiedzia艂a swego czasu, 偶e ju偶 nic w 偶yciu nie musi i wzi臋艂am sobie te s艂owa do serca, bo ja te偶 w艂a艣ciwie nic nie musz臋 i mog臋 偶y膰 tak jak mi si臋 podoba,聽co nie znaczy, 偶e faktycznie tak 偶yj臋 – ci膮gle si臋 w jakie艣 formie jednak staram!”

Prawda, 偶e rozpocz臋艂am bardzo nie艣mia艂o i ba艂am si臋 napisa膰 kolejn膮 notk臋 i kolejn膮, ale z czasem stawa艂o si臋 to moje pisanie oczyszczaj膮ce i p艂yn臋艂o z potrzeby serca. Codziennie przy porannej kawie 艂apa艂am temat, aby blog nie le偶a艂 od艂ogiem i zacz膮艂 偶y膰 w sieci, bo ju偶 nie chcia艂am by膰 jak samotny bia艂y 偶agiel, a pragn臋艂am zbli偶y膰 si臋 do innych, pisz膮cych i uda艂o si臋. Zagl膮dam na wiele blog贸w i mam swoje ulubione, co staram si臋 przypiecz臋towa膰 swoim komentarzem.

Sp艂yn臋艂a te偶 na mnie fala krytyki, obelg, wyzwisk, ale sobie tak my艣l臋, 偶e w sieci jest tak jak w realnych 偶yciu, 偶e ludzi toksycznych nale偶y omija膰 szerokim 艂ukiem i si臋 nie podda膰 Na koniec tej notki pragn臋 podzi臋kowa膰 moim czytelnikom, 偶e wpadaj膮 tutaj, bo statystyki nie k艂ami膮 i prosz臋 wychyli膰 艂yczek szampana, zapodanego na pocz膮tku notki.

Dla takich komentarzy warto pisa膰 i dzi臋kuj臋 temu nieznajomemu. To dopinguje do dalszej, przyjemnej powinno艣ci:

ojciec dyrektor
Jak wida膰 wielu czyta Tw贸j blog i z braku powod贸w do skrytykowania go cho膰 w ten spos贸b pr贸buje go zdyskredytowa膰 w oczach innych.
Je艣li czyje艣 pi贸ro nadaje si臋 tylko do wulgaryzm贸w to na to nie ma rady.
Kalinaxo piszesz m膮drze i z polotem. Czyta si臋 Ciebie z przyjemno艣ci膮 i czego艣 si臋 dowiaduje. R贸b tak dalej C贸rko!
PS. Powierzchnie p艂askie zdarzaj膮 si臋 te偶 w zwojach m贸zgowych i to jest nieuleczalne