Archiwum dnia: 9 czerwca, 2015

Samotno艣膰 na w艂asne 偶yczenie

Jan Twardowski

S膮聽ta颅cy, kt贸rzy uciekaj膮 od聽cier颅pienia mi艂o艣ci. Kocha颅li,聽za颅wied颅li聽si臋 i聽nie聽chc膮 ju偶 ni颅kogo kocha膰, ni颅komu s艂u偶y膰, ni颅komu po颅maga膰. Ta颅ka聽sa颅mot颅no艣膰 jest聽straszna, bo聽cz艂owiek uciekaj膮c od聽mi艂o艣ci, ucieka od聽sa颅mego 偶ycia. Za颅myka聽si臋 w聽so颅bie.

Przytaczam oto ten cytat dlatego, 偶e ostatnio rozmawiali艣my na Facebooku w艣r贸d ludzi w r贸偶nym wieku na temat samotno艣ci. Z tej rozmowy wynik艂o, 偶e wszyscy jeste艣my na sw贸j spos贸b samotni i to jest udowodnione naukowo, gdy偶 „Bob Briscoe uwa偶a, 偶e聽b臋dziemy bardzo samotni. Owszem, interakcji spo艂ecznych b臋dzie wi臋cej, ale b臋d膮 one p艂ytkie i powierzchowne. B臋dziemy czu膰 si臋 samotni i wyizolowani, mimo 偶e ca艂y czas b臋dziemy w jaki艣 spos贸b otoczeni lud藕mi”聽 W dobie komputer贸w, smartfon贸w i tych wszystkich elektronicznych urz膮dze艅 chowamy si臋 za nimi i skrywamy nasze prawdziwe emocje. Udajemy, 偶e wszystko u nas jest w porz膮dku, pokazujemy najbardziej udane zdj臋cia z wakacji i chwalimy si臋 swoim 偶yciem w taki spos贸b, aby nikt nie zauwa偶y艂, 偶e co艣 u nas nie gra.

Tak, jeste艣my teraz bardziej samotni, ni偶 kiedykolwiek i co najgorsze nie lubimy si臋 do tego przyzna膰. Przecie偶 udzielamy si臋 na Facebooku, Twitterze, na r贸偶nych forach internetowych, a wi臋c jeste艣my obecni. Jeste艣my obecni, ale nie w 偶yciu realnym, bo wi臋kszo艣膰 czasu sp臋dzamy w sieci i to niezale偶nie od wieku.

Przecie偶 nie napiszemy nigdzie, 偶e jest nam 藕le i czujemy si臋 samotni, bo lepiej jest pokazywa膰 u艣miechni臋t膮 twarz i swoje pouk艂adane 偶ycie, bo tak jest bezpieczniej. Jestem na Facebooku kilka ju偶 lat i bardzo rzadko czytam o tym, 偶e komu艣 jest 藕le i czuje si臋 samotnym cz艂owiekiem. Wszyscy lajkuj膮, rozmawiaj膮 na przer贸偶ne tematy i udzielaj膮 si臋 w grupach, ale mimo to prawdziwe dramaty skrywane s膮 przed ekranem komputera. Bardzo rzadko kto艣 si臋 przyzna, 偶e ci臋偶ko choruje i jest sam w tej chorobie. Bardzo rzadko kto艣 napisz臋, 偶e nie uk艂ada mu si臋 z w艂asnymi dzie膰mi, czy te偶 ma艂偶onkiem, bo jest to tylko nasza tajemnica i lepiej niech inni nic nie wiedz膮 i si臋 nawet nie domy艣laj膮.

Obserwuj臋 w膮tki o samotno艣ci i na nich przewa偶nie s膮 pozdrowienia poranne, wirtualna kawa i sprawozdanie tego, co ma si臋 w planach, ale nikt nie pisze, 偶e ma pod艂y nastr贸j i 藕le mu z tym jest. Ludzie w sieci nie przyznaj膮 si臋 do takich nastroj贸w, bo lepiej nie narazi膰 si臋 na wirtualn膮 krytyk臋.

Podobno przeci臋tnie rozmawiamy z drugim cz艂owiekiem codziennie w realu tylko trzy minuty i uciekamy od wszelkich spotka艅 towarzyskich. Przestali艣my lubi膰 innych ludzi i spotkania s膮siedzkie, wsp贸lne wypicie kawy i rozmowy w realu mo偶na w艂o偶y膰 ju偶 mi臋dzy bajki. Mamy komputery i to tam si臋 udzielamy, cho膰 nie jeste艣my do ko艅ca szczerzy.

Czytam cz臋sto takie wyznania starszych pa艅, 偶e m臋cz膮 je ju偶 wizyty doros艂ych dzieci i wnuk贸w, kt贸rzy przyje偶d偶aj膮 na niedzielny obiad i oddychaj膮 z ulg膮, 偶e wreszcie sobie pojechali a pozostawili po sobie mas臋 brudnych naczy艅. Owe panie narzekaj膮, 偶e ju偶 m臋cz膮 je takie spotkania, a kiedy tylko go艣cie pojad膮, natychmiast siadaj膮 do komputera i takie sp臋dzanie czasu uwa偶aj膮 za najlepsze, bo wreszcie maj膮 艣wi臋ty spok贸j.

Wszystko si臋 zmieni艂o i mi臋dzy bajki ju偶 mo偶na w艂o偶y膰 sceny z dawnych lat, kiedy matki dzieci z jednego podw贸rka nie wstydzi艂y si臋 zapuka膰 do s膮siadki, aby po偶yczy膰 szklank臋 cukru, albo m膮ki i przy okazji sobie pogaw臋dzi膰. Mi臋dzy bajki mo偶na w艂o偶y膰 s膮siedzk膮 pomoc i tamte matki, kt贸re swoimi dzie膰mi na podw贸rkach dyrygowa艂y z okien i nikomu to nie przeszkadza艂o. By艂o g艂o艣no i by艂o gwarnie, a teraz wszyscy pozamykani w swoich enklawach i nikogo nic nie obchodzi. Nic o sobie nie wiemy, nawet mieszkaj膮c w tych samych klatkach i co najgorsze wcale nie chcemy tego zmieni膰, a jednak!

A jednak czujemy si臋 samotni i zagubieni, cho膰 komputery cz臋艣ciowo niweluj膮 t臋 nasz膮 samotno艣膰, bo po w艂膮czeniu komputera mamy z艂udne wra偶enie, 偶e jeste艣my obywatelami 艣wiata i 艣wiat le偶y u naszych st贸p, ale tam w 艣rodku wci膮偶 jeste艣my samotnymi lud藕mi i tu powstaje pytanie? Czy nie lepiej by艂o kiedy艣, kiedy byli艣my blisko drugiego cz艂owieka i mogli艣my realnie z nim rozmawia膰, a nie przy pomocy klawiatury. Mo偶e warto zatrzasn膮膰 klap臋 laptopa i wyj艣膰 poszuka膰 realno艣ci. Z drugiej jednak strony, to taka schowana twarz i osobiste emocje bezpieczniej jest chowa膰 za ekranem komputera i mo偶e po prostu tak jest dobrze. 聽Dziwne czasy nasta艂y i w du偶ej mierze samotni jeste艣my na w艂asne 偶yczenie.