Archiwum dnia: 12 Maj, 2016

Już nigdy nic nie powie i nie napisze! :(

 

 

 

Złote myśli Mari Czubaszek

Złote myśli Marii Czubaszek. .. „Niepalący też żyją tylko do śmierci”.
„Młodość musi się wyszumieć, a starość wypalić”.
„Każda kobieta powinna w pewnym wieku ustalić ile ma lat i już się tego trzymać”.
„Jestem w rozwojowym okresie późnej dojrzałości”.
„Zero ruchu. Przez sport do kalectwa”.
„Lepiej być młodym niż starym, ale lepiej być starym niż martwym”.
„Wszyscy myślą, że jestem optymistką, a to nie prawda. Ja jestem pesymistką, ale pogodną”.
„Niektórzy pytają, dlaczego czasem tracę płynność finansową. Trudno jej nie tracić, gdy ma się męża jazzmana. Karolak ma co prawda emeryturę artystyczną – 719 złotych. To masa pieniędzy, ale w ludziach jest tyle pazerności… że czasem dorabia koncertami”.
„Co ja z tym zdrowiem zrobię, przecież do grobu go nie wezmę”.
„Natchnienie to miał Mickiewicz. Do takich głupot jak ja piszę, nie potrzeba natchnienia. Ja muszę mieć motywację. Dla mnie to są zawsze trzy niezapłacone rachunki”.
Podczas jednego ze spotkań, 5-letnia dziewczynka zapytała Marię Czubaszek czy ta także była kiedyś młoda.
– Dawno, dawno temu, w co trudno, uwierzyć byłam młoda, ale świadków już nie ma, bo wszyscy umarli – odpowiedziała Czubaszek.
– A czy była Pani ładna ? – zapytała dziewczynka
– Młoda rzeczywiście byłam, ale urodę zawsze miałam nienachlaną – odpowiedziała Czubaszek.

 

Dziś jest i moje święto!

 12 maja 1976 roku leżałam na porodówce i czekałam w bólach na swoje pierwsze dziecko. 

Nie wiedziałam rzecz jasna jaka płeć będzie mojego Dziecka, bo to były kompletnie inne czasy.

Urodziłam o godzinie 19.20 i był to czas emisji dobranocki w telewizji.

Tak urodziłam swoją Córkę na dobranockę, a było to nasze wielkie przywitanie.

Nic piękniejszego kobiecie nie może się zdarzyć jak urodzić zdrowe i cudne dziecko, bo dziecko już na zawsze zapełni kobiece serce.

40 lat minęło i nie wiedzieć kiedy. 40 lat – to taka okrągła rocznica, że dziś i ja świętuję z łezką w oku.

Jestem szczęśliwą matką dwóch cudownych Córek, które są sensem mojego życia.

 

 

Małgorzata Hałyszyn-Dygas

Pierwszy zachwyt
dla A.

Szpitalny zegar wystukiwał
sekundy, minuty, godziny.
Skurcz – wytchnienie, łzy bólu.

Kolejny skurcz – oczekiwanie
kolejny skurcz – pragnienie
kolejny skurcz – krzyk
– coraz głośniejszy, donioślejszy,
tuż obok, nie tuż pod sercem.

Położono maleńką istotkę.
Czarne włosy skręcone jak paciorki
usta w kolorze dojrzałej wiśni
policzki w rumieńcu zachwytu
nad nowym bezwodnym światem.

To ona – oczekiwana córeczka.