Archiwum dnia: 2 listopada, 2016

W klimacie Zaduszek

Każdemu z nas przypisany jest jakiś odcinek od początku do końca!

Kiedyś ten koniec nastąpi i odejdziemy z tego świata i to od nas zależy jak nas zapamiętają.

To nam zostanie wystawione świadectwo zależnie od tego, jakim człowiekiem byliśmy i co od siebie daliśmy innym.

Pewna kobieta urodziła dwoje dzieci. Dziewczynkę i chłopczyka, ale tylko je urodziła i przez całe życie dbała tylko o to, by miały co jeść i w co się odziać. Pracowała dużo i mąż jej pracował, a dzieciom nigdy niczego w sferze materialnej nie brakowało.

Jednak była na tyle oschła, że dzieciom nigdy nie czytała bajeczek, ani nie śpiewała kołysanek na dobranoc.

Miały być posłuszne i karne, tak jak żołnierze w wojsku. Nigdy nie przytulała swoich dzieci i nie mówiła, że je kocha. To ojciec częściej był przy dzieciach i tulił je do snu oraz opatrywał dziecięce rany. To ojciec mówił, że jest dumny z nich i nie szczędził im pochwał. Matka była jak zamurowana.

Mijały lata i dzieci z domu odeszły. Poszły w świat, założyły rodziny i urodziły się im dzieci.

Kiedy przychodziły święta, to nie miały wcale ochoty przyjeżdżać do domu rodzinnego właśnie ze względu na matkę. Kiedy się pojawiały, to stół uginał się od przysmaków, ale matka wciąż była oschła i nie dopuszczała swoich dzieci do siebie. Dlatego też jej dzieci coraz rzadziej ją odwiedzały, gdyż matka nie wyciągnęła ze swojego życia żadnych wniosków.

Kiedy umarła, to dzieci pojawiły się na pogrzebie i złożyły kwiaty i zapaliły znicze, ale bez jednej łzy – oschle i beznamiętnie. Tak ją sobie zapamiętały.

Wniosek jest bardzo prosty: Żyj tak, aby twoi bliscy szczerze zapłakali, kiedy cię już nie będzie.

Małgorzata Ohme: śmierć nie jest końcem

Chodzę alejkami pięknych Powązek w Warszawie, które rozświetla blask zniczy. Nagle, kompletnie się tego nie spodziewając, staję się nieuprawnionym słuchaczem dialogu między sześciolatką a jej tatą. Dziewczynka pyta, czy może zostawić mamie cukierka na grobie. Tak, cukierka. Pyta dalej, gdzie ma go schować, aby nikt go mamie nie zjadł. Tata spokojnym głosem, ledwo zdziwiony odrywa się na chwilę od czyszczenia grobu i pomaga małej ukryć słodycze w pączkach doniczkowego kwiatu.

Oprócz wzruszenia, które łapie mnie za gardło, myślę o tej scenie wracając do domu. Czy chodzi mi tylko o tę sytuację? O wyobrażenie domu, w którym tej mamy nie ma? O brak wieczornych łaskotek i czytania? O smutek, który rozgościł się w tej rodzinie, gdy odeszła? Początkowo tak. Ale jest coś jeszcze w tej scenie, co nie pozwala mi zapomnieć – myślę. Cukierek. Tak, cukierek, który łączy fantazję dziecka z zimnym grobem. Życie ze śmiercią. Śmiercią, która nigdy nie jest końcem.

Czytałam kiedyś rozmowę z filozofem profesorem Tadeuszem Gadaczem, który powiedział, że „śmierć powinna uczyć nas o życiu, a nie o odchodzeniu“. Ten, kto choć raz był w hospicjum – rozumie to doskonale. Codzienne umieranie przeplata się tam z afirmacją życia. Zmiana perspektywy z lat, miesięcy, a nawet dni na ten jedyny moment “tu i teraz” intensyfikuje doznania. Pan Tomasz w ostatnim stadium raka kości cieszy się z możliwości spróbowania raz jeszcze konfitur sąsiadki. Pani Ania (białaczka) z pogłaskania psa, który wiernie leży przy jej łożku. Ktoś inny raduje się z rozmowy z wnuczką. Większość podopiecznych nie może doczekać się wspólnych czwartków przy drewnianym stole na dole, gdzie zbierają się ci, którzy żyją. Dosłownie. I, wierzcie mi, rzadziej słychać przy tym stole narzekania na los, a częściej słowa wdzięczności za te chwile. Za MOŻLIWOŚĆ ich przeżycia.

Możliwość – piękne słowo, prawda? Jak często w ten sposób myślimy o życiu? O czymś absolutnie wyjątkowym, na co udało nam się załapać. O czymś, czego absolutnie nie wolno nam zmarnować. Warto popatrzeć na groby, które dziś mijamy na swoich cmentarzach jak na tysiące skończonych możliwości. Ktoś napisał książkę. Ktoś zbudował dom. Ktoś zostawił syna i córkę. A znowu ktoś inny nie zostawił niczego, ale pięknie żył. Definicja dobrego życia może być przeliczona w wykorzystanych możliwościach.

Jest coś przepięknego w cmentarzach. Może to właśnie chodzi o tę powagę złamaną ludzkim pędem do życia? Bo w sumie to przecież większość z nas bardzo chce żyć (jak najdłużej i jak najlepiej). Dziewczynka przy grobie swojej mamy miała kolorową kurtkę, pluszaka i mały plecak z księżniczką. Miała też w sobie wolę życia mimo doznanego cierpienia. Trzymała w swoim ręku możliwość i obracała nią jak słodkim cukierkiem.

Lubię grać w tę grę. Na dowód tego, wracając od mojego taty, wrzuciłam do doniczki dziewczynki czerwonego misia-żelka, którego często mam w torebce. Profesor ma rację, śmierć powinna nas uczyć o życiu.

http://kobieta.wp.pl/malgorzata-ohme-smierc-nie-jest-koncem-6053861237863041a?src01=6a4c8&src02=facebook_wp