Archiwa tagu: obraz

„Dziewczyna z per艂膮” – moje kino

Polsk臋 dzi艣 podzieli艂a pogoda, gdy偶 u mnie jest zaledwie 11 stopni, a na wschodzie podobno 25 i z tego wzgl臋du zapraszam te osoby, kt贸rym zimno i niemrawo do obejrzenia filmu pt. „Dziewczyna z per艂膮” ze wspania艂ym aktorem Colinem Firthem i przepi臋kn膮 Scarlett Johansson.聽

Film biograficzny, kt贸re uwielbiam, bo mog臋 si臋 z nich co艣 warto艣ciowego dowiedzie膰 opowiada o fascynacji wielkiego malarza聽Johannesa Vermeera swoj膮 s艂u偶膮c膮, kt贸ra podczas sprz膮tania jego pracowni malarskiej okaza艂a niebywa艂膮 wra偶liwo艣膰 na jego tw贸rczo艣膰, co spowodowa艂o prawdopodobnie pocz膮tek ich wielkiego romansu, cho膰 nikt do ko艅ca nie wie jak to by艂o.

Niemniej z filmu dowiadujemy si臋 jak powsta艂 obraz pod tym samym tytu艂em, czyli „Dziewczyna z per艂膮”

Film trwa 1.40 i zapewniam, 偶e nikt nie b臋dzie si臋 nudzi艂, gdy偶 re偶yser zadba艂 o szczeg贸艂y i bardzo wiernie odtworzy艂 w kadrach tamt膮 XVII wieczn膮 epok臋 w strojach i atmosfer臋 holenderskiego miasteczka, a do tego mamy ogromnie, sugestywn膮 gr臋 aktorsk膮.

Ja oceniam ten film jako arcydzie艂o i z pewno艣ci膮 艣mia艂o polec臋 ten film ka偶demu z czystym sumieniem.

W Dzie艅 Przytulania chc臋 zrobi膰 swoim czytelnikom przyjemno艣膰

Tak, dzi艣 przypada Dzie艅 Przytulania, a wi臋c postanowi艂am przytuli膰 swoich czytelnik贸w serdecznie tak, jak przysz艂o mi to do g艂owy. Odrobina, a mo偶e szczypta ciep艂a z mojego bloga niech trafi w Wasze czu艂e, najczulsze punkty, aby na Waszych twarzach pojawi艂 si臋 u艣miech, a tak偶e chwila relaksu i zadumy. 聽Nie mog臋 Was przecie偶 wirtualnie przytuli膰, a wi臋c wymy艣li艂am tak膮 艣cie偶k臋 do ludzkich uczu膰, pragnie艅 i t臋sknot.

Licz臋 na to, 偶e na chwilk臋 si臋 zatrzymacie, tylko oby nie przypali艂y si臋 ziemniaki na obiad, a woda na kaw臋 nie wyparowa艂a, bo chwilk臋 to zajmie. Oczywi艣cie, 偶e 偶artuj臋, bo lepiej 偶artowa膰 ni偶 chorowa膰.

A co u mnie? Wybieram si臋 dzi艣 na Urodziny mojej wnusi, kt贸ra urodzi艂a si臋 1 lutego, a ko艅czy 4 lata i chcia艂o by si臋 napisa膰, jak ten czas leci? 馃檪

I jeszcze jedno, bo 艣nieg zawita艂 wreszcie w moje strony i posy艂a艂o, a zdj臋cia s膮 poni偶ej. Tak wi臋c teraz zapraszam na uczt臋 przytulankow膮 馃檪

Bo:

* * * (Powinno si臋…)

Powinno si臋
przynajmniej raz dziennie
przeczyta膰 jaki艣 艂adny wiersz,
zobaczy膰 pi臋kny obraz,
pos艂ucha膰 przyjemnej piosenki
lub porozmawia膰
z najlepszym przyjacielem.

W ten spos贸b budujemy
pi臋kniejsz膮, bardziej warto艣ciow膮
cz臋艣膰 naszego istnienia.

Heinrich von Kleist

聽I oto wybra艂am dla Was taki wiersz: 馃檪

Zdradz臋 wam tajemnic臋:
nie czytamy poezji dlatego, 偶e jest 艂adna.
Czytamy j膮, bo nale偶ymy do gatunku ludzkiego
a cz艂owiek ma uczucia.
Medycyna, prawo, finanse czy technika
to wspania艂e dziedziny,
ale 偶yjemy dla poezji, pi臋kna, mi艂o艣ci.

John Keating – „Stowarzyszenie Umar艂ych Poet贸w”

I obraz taki wybra艂am:

Olga Bozna艅ska

Kwiaciarki
1889. Olej na p艂贸tnie. 65 x 85 cm.
Muzeum Narodowe w Krakowie.

A piosenka moja ukochana, mo偶e i Was otuli swoim ciep艂em i g艂臋bi膮:

Tak wi臋c na koniec 偶ycz臋 Wam wspania艂ego dnia z wielk膮 dawk膮 przytulanek:

Dzi艣 k膮pi臋 si臋 w kulturze :)

Henrich von Kleist powiedzia艂 znamienne s艂owa i ja dzi艣 ca艂kowicie oddaj臋 si臋 kulturze w pe艂nym tego s艂owa znaczeniu. Mam dzi艣 dzie艅 o melancholijnym nastawieniu do 艣wiata i siebie i lubi臋 od czasu do czasu si臋 rozpieszcza膰. 聽A skoro powinno si臋, to ja na to jak na lato:

Codziennie nale偶y przeczyta膰 dobry wiersz, obejrze膰 pi臋kny obraz, pos艂ucha膰 lekkiej piosenki lub porozmawia膰 serdecznie z przyjacielem. Henrich von Kleist

聽Jest wi臋c wiersz, ten, co lubi臋, ale lubi臋 wiele innych wierszy i jestem ich wielbicielk膮, cho膰 sama nie zajmuj臋 si臋 pisaniem wierszy, bo do tego nale偶y mie膰 talent, a ja go nie posiadam:

Nie wyrastaj z marze艅

Podobno z tego si臋 wyrasta,
podobno to z czasem si臋 zmienia.
Ty si臋 nie zmieniaj, ju偶 taki zosta艅,
ty nie wyrastaj z marzenia.

Cho膰by ci by艂o z nim niewygodnie,
cho膰by nawet z nim by艂o 藕le ci,
to je troszk臋, odrobink臋 odmie艅,
ale go nie wyrzucaj na 艣mieci.

B臋d膮 m贸wili, 偶e艣 jeszcze dziecinny,
b臋d膮 si臋 mo偶e 艣miali,
a ty si臋 z nimi nie licz,
ty b膮d藕 taki, jaki jeste艣 nie inny.

I gdyby艣 nawet nie m贸g艂 sprosta膰
艣wiatu, co zmienia si臋 i zmienia,
to ty si臋 nie martw, taki ju偶 zosta艅
ty nie wyrastaj z marzenia.

Joanna Kulmowa

聽Wys艂ucha艂am swoje ulubione piosenki o zabarwieniu mi艂osnym i to s膮 moje rozdrapywanki takie, ale zawsze podnosz膮 mnie na duchu. Mo偶e kto艣 zechce pos艂ucha膰 ze mn膮?

A teraz udaj臋 si臋 do swojego prywatnego kina i z pewno艣ci膮 opisz臋, czy film mi si臋 podoba艂 – jeszcze raz mi艂ego dnia 馃檪

http://vod.pl/celebrity,87215,w.html

Z艂e s艂owa szybsze ni偶 karabin maszynowy!

Za艂o偶y艂am w膮tek na o2, aby promowa膰 swojego bloga, bo ka偶dy uczciwy pomys艂 jest dobry, aby blog dotar艂 do wi臋kszej ilo艣ci czytelnik贸w i tak robi膮 inni blogierzy, kt贸rzy chc膮 pozyska膰 nowych czytelnik贸w.

聽http://forum.o2.pl/temat.php?id_p=6958044&start=60

Pod nickiem kalinaxa informuj臋 na o2, 偶e ukaza艂a si臋 nowa notka i zach臋cam do przeczytania i nie jest to pycha z mojej strony, a normalne zachowanie. Blog. pl w ten spos贸b w艂a艣nie poleca promowanie swojego bloga i ja zastosowa艂am si臋 do tej wskaz贸wki, ale jest jedno ale. Pod spodem mojego w膮tku pojawi艂y si臋 hejty szybsze od karabinu Ka艂asznikowa. Pad艂y tam i pada膰 b臋d膮 hejty w s艂owach najgorszych jakie zna ludzko艣膰 – na mnie!聽

Nie zamierzam tak tego zostawi膰 i mog臋 teraz stwierdzi膰, 偶e 艣wietnym pomys艂em by艂o za艂o偶enie tego w膮tku, bo mam czarno na bia艂ym, i偶 mam prawo domaga膰 si臋 przywr贸cenia mi mojej godno艣ci i b臋d臋 o to walczy艂a z ca艂ych si艂. Wywal膮 mnie oknem, wejd臋 drzwiami i tak do skutku. Nie pozwol臋, by sprawcom hejtu, ohydnego hejtu, usz艂o 聽na sucho.聽

Sprawa wci膮偶 jest w toku i nie mam zamiaru si臋 podda膰. By膰 mo偶e b臋d膮 jedyna w sieci, kt贸ra wywalczy spokojne serfowanie w sieci, bez obra偶ania, a na zasadach merytorycznej dyskusji!

Je艣li kto艣 z moich czytelnik贸w jest ju偶 znudzony moj膮 walk膮 o dobre imi臋, niechaj podaruje sobie wchodzenie na mojego bloga, a tych kt贸rzy wchodz膮 z w艂asnej woli, przepraszam za tak dotkliwy dla mnie temat.

Mi艂ego dnia 馃檪P1050523

 

 

 

脡ric-Em颅manuel Schmitt聽脡ric-Em颅manuel Schmitt

Zazdro艣nik pluje tylko na tego, kto go przewy偶sza.

„Mi臋dzy wierszami” – moje kino

W艂a艣nie sko艅czy艂am ogl膮danie pi臋knego filmu pt. „Mi臋dzy wierszami” i podaj臋 link, pod kt贸rym mo偶na obejrze膰 ca艂kiem przyzwoit膮 kopi臋 z lektorem:

http://iptak.pl/film-online/miedzy-wierszami-words-the-2012/

Dawno nie trafi艂am na tak dobry film opowiadaj膮cy o pisarzu, kt贸ry za wszelk膮 cen臋 chcia艂 by膰 s艂awny dzi臋ki swojemu pisaniu powie艣ci. W zasadzie by艂 to jego konik i koniecznie pragn膮 zaistnie膰, a wi臋c bardzo si臋 stara艂 dotrze膰 do czytelnika nietuzinkow膮 tre艣ci膮. W jego 偶yciu na drodze do s艂awy stan膮艂 r臋kopis zupe艂nie nie znanego mu autora i t臋 tre艣膰 przepisa艂 na komputerze jako swoj膮 i oczywi艣cie sta艂 si臋 najbardziej poczytnym pisarzem w Ameryce, wygrywaj膮c bardzo presti偶owy konkurs na najlepszego pisarza.

Film jest pe艂en niespodzianek, a tak偶e zgryzoty pisarza, kiedy odnajduje si臋 prawdziwy autor owej powie艣ci. Polecam to kino, gdy偶 jest naprawd臋 艣wietnie zrobione, z wyczuciem i genialn膮 gr膮 aktor贸w. Dawno nie mia艂am takiej duchowej uczty!

Czas dla rodziny z dzieci臋cym obrazkiem w tle

Tam, gdzie nie聽ma聽dzieci, bra颅kuje nieba.聽

Tym cytatem chc臋 rozpocz膮膰 m贸j dzisiejszy wpis, a dlaczego? Ot贸偶 wczoraj go艣cili艣my z m臋偶em moj膮 c贸rk臋 Lidzi臋 z m臋偶em i ich dwojgiem dzieci. C贸rka z rodzin膮 mieszka w Szczecinie, a my wszyscy skupieni jeste艣my tutaj. Oni tam w tym pi臋knym Szczecinie maj膮 prac臋 i mieszkanie. Wybrali 偶ycie w mie艣cie, w kt贸rym ich dzieci, a moje wnuki b臋d膮 mia艂y lepszy i szybszy dost臋p do nauki, ale s膮 tam sami, bo my jeste艣my tutaj. Niby nie wiele kilometr贸w nas dzieli, ale jednak dzieli i przechodzi taki moment, 偶e chcemy poby膰 ze sob膮 razem. My t臋sknimy za nimi, a Oni za nami i dlatego niekt贸re dni weekendu sp臋dzamy par臋 godzin razem, Na ten czas gotuj臋 wi臋kszy obiad, i tym razem pocz臋stowa艂am ich bardzo dobrym roso艂em z indyka. Wyszed艂 pyszniutki i pyrtota艂 kilka godzin na male艅kim p艂omieniu. Do tego porz膮dna sztuka mi臋siwa. Drugiego dania ju偶 nie musia艂am robi膰, gdy偶 wszystkim nam jedno danie starczy艂o. By艂y dok艂adki 馃檪

Po sje艣cie, po bajeczkach w telewizji i piosenkach z komputera, dzieci usiad艂y na dywanie, a ja im poda艂am magiczne moje pud艂o, w kt贸rym zgromadzi艂am bajeczki, puzzle, blok do malowania i farby. Dzieci wybra艂y farby i przydzielone zosta艂y im kartki do malowania i fantazjowania na papierze. Rozmawiaj膮c z c贸rk膮 i zi臋ciem, jednym okiem kuka艂am, co tam si臋 dzieje w 艣wiecie tw贸rczo艣ci. Ma艂y Wojtu艣 niezdarnie namalowa艂 most, ale musieli艣my go zapyta膰 co to jest – ha ha, gdy偶 dopiero uczy si臋 trzymania p臋dzelka w malutkiej r膮czce. W zdumienie popad艂am, przygl膮daj膮c si臋 obrazkom 5 letniej Anielci. Kiedy by艂a u mnie w lipcu, na wakacjach, jej obrazki by艂y niezdarne jeszcze i szybko nudzi艂 j膮 obrazek i wo艂a艂a o now膮 kartk臋. Obrazy by艂y malowane w ciemniejszych kolorach, jednym poci膮gni臋ciem p臋dzla, rach, ciach i nie potrafi艂am cz臋sto rozszyfrowa膰,co autor mia艂 na my艣li. Jednak to si臋 zmieni艂o i rozdziawi艂am wczoraj buzi臋, jakie post臋py poczyni艂a ta moja wnusia w postrzeganiu kolor贸w i 聽barw. Potrafi艂a si臋 skupi膰 na jednym obrazku nawet p贸艂 godziny i wci膮偶 co艣 tam nowego domalowywa艂a. Nauczy艂a si臋 wype艂nia膰 kolorem kontury, a jej dzie艂o sta艂o si臋 pe艂ne 艣wiat艂a. Niesamowita przemiana na plus i szkoda, 偶e na swoim blogu nie mog臋 ju偶 wstawia膰 fotografii z powodu wyczerpanego limitu. Wielka szkoda, bo obrazy mojej wnusi pokolorowa艂yby m贸j skromny blog.

Reasumuj膮c – to by艂 cudny dzie艅 馃檪