Archiwa tagu: potrawy

Cyceron – „Przyprawą potrawy jest głód”

Prawda jest taka, że ludzie starsi jak ja z Mężem już nie jemy wiele, ale codziennie staram się o to, aby na obiad był ciepły posiłek.

Oczywiście, kiedy mieszkały z nami Dzieci, także starałam się gotować i nie kupować żarcia przetworzonego.

Jestem zwolenniczką kuchni domowej i nawet jeśli jest to tylko zupa, albo drugie danie, to musi być to kuchnia polska, którą uwielbiam.

Czasami eksperymentuję, ale nie zawsze ten eksperyment nam smakuje, bo najlepsza dla mnie jest kuchnia nasza – rodzima.

Pamiętam świetne czasy, kiedy były z nami jeszcze Dzieci.

Kiedy było udane lato, to zabieraliśmy się rodziną na całodniowe pobyty nad jeziorem.

Gotowaliśmy wówczas na gazowej kuchence danie jednogarnkowe w szybkowarze, a wrzucało się do niego ziemniaki, kapustę, marchew, fasolę, trochę mięsa, albo kiełbasy, pomidory – wszystko pokrojone w kostkę i gotowaliśmy to przez, zaledwie 30 minut.

Jak ja będąc na emeryturze tęsknię za tamtymi jakże, beztroskimi chwilami, kiedy w mig karmiło się ferajnę.

Jedzenie najbardziej smakuje na świeżym powietrzu i tak też się działo, co wspominam z rozrzewnieniem.

Teraz mieszkamy tylko we dwoje, a i tak gotuję więcej, bo mam z kim się dzielić.

Moja Mama lubi rosół, a więc koniecznie wlewam do słoiczka dla Niej, a także już starszej Teściowej, która nie zawsze jest w stanie coś ugotować dla siebie.

Wczoraj smażyłam cudownego, świeżego dorsza obtoczonego w panierce i podzieliliśmy się nim z chorym na raka kolegą Męża.

Nic się u nas nie marnuje, a ja mam satysfakcję, że jestem pomocna.

Wszystko, co żyje na tym świecie potrzebuje pokarmu i wszyscy ludzie na Świecie muszą jeść, aby żyć i przedstawiam Wam cudowne zestawienie z różnych zakątków na naszej Planecie jak to wygląda:

Co jedzą na Świecie rodziny w ciągu tygodnia i ile na to jedzenie wydają. Amerykański fotograf Peter Menzel i pisarz Faith D’Aluisio podróżowali po całym świecie i dokumentowali menu tych rodzin, w ramach programu „Hungry Planet”.

Pekin – 155.06 dolarów.

Obraz może zawierać: 4 osoby, owoc, tabela, jedzenie i w budynku

Mali – 26.39 dolarów.

Obraz może zawierać: 1 osoba, drzewo, ślub, tabela i na zewnątrz

Meksyk –  189.09 dolarów.

Obraz może zawierać: 4 osoby, tabela i w budynku

USA – 341.98 dolarów.

Obraz może zawierać: 4 osoby, ludzie jedzą, pizza, tabela, jedzenie i w budynku

Australia – wydatki na żywność na jeden tydzień: 481.14 dolarów australijskich.

Obraz może zawierać: 7 osób, tabela, w budynku i jedzenie

.Kanada  – 345 dolarów.

Obraz może zawierać: 5 osób, jedzenie i w budynku

Czad  – wydatki na żywność na jeden tydzień: 685 cfa franków lub 1.23 dolarów.

Obraz może zawierać: 5 osób, buty i na zewnątrz

Ekwador – wydatki na żywność na jeden tydzień: 31.55 dolarów.

Obraz może zawierać: 5 osób, jedzenie

Francja –  wydatki na żywność na jeden tydzień: 315.17 euro lub 419.95 dolarów.

Obraz może zawierać: 5 osób, ludzie siedzą i w budynku

Niemcy  – 375.39 euro lub 500.07 dolarów.

Obraz może zawierać: 2 osoby, tabela i jedzenie

Turcja – wydatki na żywność na jeden tydzień: 573 quetzales lub 75.70 dolarów.

Obraz może zawierać: 4 osoby, ludzie siedzą, jedzenie i na zewnątrz

Indie – wydatki na żywność na jeden tydzień: 1,636.25 rupii lub 39.27 dolarów.

Obraz może zawierać: 3 osoby, tabela, w budynku i jedzenie

Włochy – wydatki na żywność na jeden tydzień: 214.36 euro lub 260.11 dolarów.

Obraz może zawierać: 5 osób, owoc i jedzenie

Japonia – wydatki na żywność na jeden tydzień: 37,699 jenów lub 317.25 dolarów.

Obraz może zawierać: 5 osób, jedzenie

Kuwejt –  wydatki na żywność na jeden tydzień: 63.63 dinar lub $ 221.45

Obraz może zawierać: 6 osób, owoc, tabela i jedzenie

Luksemburg – wydatki na żywność na jeden tydzień: 347.64 euro lub 465.84 dolarów.

Obraz może zawierać: 3 osoby, tabela i w budynku

Mongolia – wydatki na żywność na jeden tydzień: 41,985.85 Togrogs lub 40.02 dolarów.

Obraz może zawierać: 4 osoby, ludzie siedzą, jedzenie i w budynku

Polska  – wydatki na żywność na jeden tydzień: 582.48 złotych lub $ 151.27

Obraz może zawierać: 4 osoby, ludzie siedzą, owoc, tabela i jedzenie

Turcja –  wydatki na żywność na jeden tydzień: 198.48 nowych tureckich lirów lub 145.88 dolarów.

Obraz może zawierać: 6 osób, ludzie siedzą, owoc, tabela i jedzenie

USA – wydatki na żywność na jeden tydzień: 159.18 dolarów.

Obraz może zawierać: 2 osoby, w budynku i jedzenie

Egipt – wydatki na żywność na jeden tydzień: 387.85 funtów egipskich lub 68.53 dolarów.

Obraz może zawierać: 10 osób, owoc i jedzenie

Wielka Brytania – wydatki na żywność na jeden tydzień: 155.54 funtów brytyjskich lub 253.15 dolarów.

Obraz może zawierać: 5 osób, tabela i w budynku

Grendlandia  – wydatki na żywność na jeden tydzień: 1,928.80 Korona duńska lub 277.12 dolarów.

Obraz może zawierać: 5 osób, buty i w budynku

Czad – wydatki na żywność na jeden tydzień: 18.33 USD

 

Obraz może zawierać: 4 osoby, na zewnątrz i jedzenie

Chiny – 75.70. dolarów.

Obraz może zawierać: 4 osoby, owoc, tabela, jedzenie i w budynku

https://www.facebook.com/pg/Avantgardens.org/photos/?tab=album&album_id=636140823066349&xts%5B0%5D=68.ARBjOvLOxs4St86H2abgsiUpXkR9f-ZTBeFK8zTvlnhxjyhK4IOzCNifveUXv2XXP9Z7g5_BpSmgPEdLXUbd7oFkJYTlCemfOkueRAK1v6SzKTF2Hj9Gc9rqbfLoLAGPWyHuqiQJdM1nxwiuyUR2dx0kvmv99682uL_G4_1gbLBrC3w1_wtSrChVXvR_gA6CcWDy_Uz8w5_olilHFzeu8MFX-YVIELuI_C2ZnzSXHRFd6R6R0ZHJGhTBueB4QBrA8aIzRiaHoDgqiojyh4sViDWru66y3WuSQvHeLmAvKjA51k-rrljzHjSyVmkBMQ75YIoraqOCsQIPTz9pqCfoR3RvVQXn6OmRdONoJIRYOmPpyPPWT1cKxqqfU6NK46BsZlyUuW_xfsDQB71ulsKqMLMa2t8tBc1YeRU3E1Iq6opRd6d0t1SXOMKOONbGzkLmAtP1W2KpGPQBIaTAd2jSiQ&tn=-UC-R

 

 

Wigilia tylko we dwoje!

Obraz może zawierać: w budynku

Obraz może zawierać: tekst

Jutro zasiadamy do Wigilii i oby, to był dobry czas spędzony z bliskimi, z którymi bywa, że nie widzimy się cały rok.

W telewizji widziałam tych zabieganych ludzi w galeriach handlowych w poszukiwaniu prezentów dla bliskich, a były ich tłumy.

Zmęczeni ludzie stali w kolejach w marketach za karpiem, cytrusami, produktami niezbędnymi do szykowania kolacji, a potem reszty świąt.

Powyższe motto Alberta Einsteina wyraża mnie całą, bo obserwują to szaleństwo zakupowe i dziwię się ludziom i też pytam, czy inni oszaleli, czy ja wariuję, że z Mężem nie staliśmy w żadnych kolejkach, a zakupy były tak rozplanowane, aby zaopatrzyć się w małych sklepikach i to trwało na dwa tygodnie przed świętami – małymi kroczkami.

Kiedy przystępowałam dwa dni temu do szykowania potraw miałam wszystko w domu i niczego nie trzeba było już dokupywać, a więc stres jest prawie żaden.

U nas jest podział obowiązków i wydaje mi się, że sprawiedliwy, bo Mąż robi zakupy, a ja to w kuchni przetwarzam nie prosząc Męża już o pomoc.

Nawet się złoszczę, kiedy próbuje mi pomagać, bo ja ma swój, własny system pracy w kuchni, a Mąż wprowadza swój i jest chaos, co mnie wnerwia, a więc w tym czasie niech odkurzy mi mieszkanie.

Sprawa prezentów także jest rozwiązana, bo kiedy jest tyle na rynku zabawek, to my dziadkowie w tym gąszczu się gubimy, a więc, to rodzice kupują w naszym imieniu, a my zwracamy te koszty. Tym sposobem nie ma nietrafionych prezentów, a nam zaoszczędzony jest czas i stres.

Przychodzą na Wigilię goście i tu jest większe niebezpieczeństwo, bo drżymy o to, aby przy wspólnym stole się nie pokłócili na przykład o politykę.

W każdym domu do stołu siadają ludzie z różnych bajek, bo jedni są wierzący, a drudzy ateiści. Jedni są za PiS, a drudzy niekoniecznie i trzeba zapobiec niesnaskom i to jest wyzwanie dla gospodyni domu!

Jutrzejsza Wigilia w moim domu będzie tylko we dwoje i wiecie co? Cholernie się cieszę, bo będzie, ta chwila, że spojrzymy sobie w oczy i powiemy to, co niezbyt często sobie mówimy w natłoku zajęć – że się wciąż kochamy, a nawet bardziej jak na początku, a minęło 43 lata.

Opiszę też moją najgorszą Wigilię.

Mój Ojciec był w Domu Spokojnej Starości i wyraził zgodę, by z nami spędzić Wigilię.

Pojechaliśmy po niego 130 kilometrów i kiedy był już w naszym domu, to oświadczył, że chce wracać i żadne argumenty do Niego nie trafiały.

Odwieźliśmy go więc i w domu byliśmy późnym wieczorem i do Wigilii zasiedliśmy wraz ze swoimi dziećmi o godzinie 21, kiedy to dzieci odgrzały dla nas pierogi.

Za dziewięć miesięcy mój Ojciec popełnił samobójstwo, a ja do dzisiaj nie wiem dlaczego?

Do stołu zasiadają ludzie, którzy się często nie lubią, albo są skłóceni i jaka na to jest rada?

Spektakl „Wzorowa rodzina”

Umiejętność rozmowy, poruszania spornych kwestii bez nadmiernych, często negatywnych emocji, to skuteczny sposób rozwiązywania problemów i umacniania więzi w rodzinie.
Nie zawsze jednak się to udaje. Żeby to osiągnąć, trzeba umieć słuchać i postarać się zrozumieć motywy, którymi kierują się inni. A to dla wielu z nas są to, niestety, trudne do opanowania umiejętności.
O ile ze znajomymi, których nie lubimy, można zerwać kontakt, o tyle z rodziną związani jesteśmy do końca życia.

Utrzymujemy więc relacje z nielubianą teściową, ze względu na męża i dzieci, i z niedobrą siostrą, ze względu na matkę. Wybieramy mniejsze zło i decydujemy się znowu odgrywać rolę kochającej rodziny, zebranej przy świątecznym stole.
Teściowa, która nie cierpi synowej, zgadza się przyjść na świąteczny obiad i nawet udaje się jej wykrzesać sztuczny uśmiech. A ciotki od lat skłócone o majątek, siadają dla bezpieczeństwa przy stole, na odległych od siebie miejscach.
Spektakl trwa, pojawia się jednak pytanie: Czy faktycznie ten czas niesie dla nas radość? Czy takie rozwiązanie jest najlepsze?

– Okres świąteczny powinien być czasem, który w pełni poświęcamy bliskim i szczerze cieszymy się z ich obecności. Wiele osób zmusza się do tego, aby pomimo konfliktów i poczucia krzywdy, „poudawać” radosną atmosferę. To nie sprzyja rozmowie, ani konstruktywnym rozwiązaniom, lecz wręcz przeciwnie, może pogłębiać w nas niechęć do tych osób– mówi Anna Mochnaczewska – Dzik.

Rozwiązać problem

Zdaniem psycholga, warto spróbować rozwiązać problemy i odbyć trudne rozmowy, jeszcze przed świątecznymi spotkaniami. Jeżeli natomiast osiągnięcie porozumienia jest niemożliwe, to warto przemyśleć spędzenie świąt oddzielnie, wcześniej wyjaśniając jednak bliskim, dlaczego podjęliśmy taką decyzję. Być może to rozwiązanie uświadomi wszystkim, ile tak naprawdę dla siebie znaczą.
Bo przecież najważniejsze jest, aby w okresie świątecznym, otoczać się ludźmi, którzy są nam życzliwi, dla których jesteśmy ważni. Wtedy dopiero będziemy mogli cieszyć się świąteczną atmosferą.

– Nie kombinujmy, jak na siłę pogodzić zwaśnioną rodzinę. Może po prostu lepiej będzie, jak zaczniemy głośno mówić o tym, co widzimy, licząc, że to zmobilizuje resztę do rozwiązania problemu. Warto zadać sobie pytanie, czego my tak naprawdę chcemy. A święta spędzić bez brania odpowiedzialności za cudze konflikty – mówi Anna Mochnaczewska – Dzik.

https://kobieta.wp.pl/swieta-bez-rodzinnych-klotni-to-jest-mozliwe-5982408628499585a

Moje gotowanie nie na ekranie!

 

Obraz może zawierać: jedzenie

My dwoje mieszkający teraz sami, bo bez dzieci, dogadzamy sobie kulinarnie, ale to nie znaczy, że się obżeramy.

Po prostu jest śniadanie, obiad i kolacja i to nam w starszym wieku zupełnie wystarcza.

Oglądałam w tv „Kuchenne Rewolucje” i staram się wprowadzić do naszej kuchni jakieś nowości podpatrzone.

Oboje lubimy rosół, bo rosół jest bardzo rozgrzewającym daniem, a także jest zupą, która leczy!

Magda Gessler pokazała, że do rosołu można dodać coś innego, co podkręci smak rosołu i tak też dzisiaj zrobiłam:

  • do garnka wlałam 4 litry wody i dodałam ziele angielskie, liście laurowe i łyżkę jarzynki, oraz ziarna pieprzu czarnego,
  • umyłam szponder wołowy i dwie szyjki z indyka i to dodałam do zimnej wody,
  • obrane warzywa jak por, seler, korzeń pietruszki i dwie marchewki, oraz kawałek kapusty karbowanej włożyłam też do garnka,
  • opaliłam dużą cebulę nad gazem i też dodałam do garnka,
  • a jako nowość dodałam pęczek kopru zielonego związanego nitką i tadam – dwa pomidory pokrojone na ćwiartki.

Mój rosół gotuje się nawet 7 godzin na malutkim gazie, aby tylko pyrkotał, a nie gotował się.

Wówczas wychodzi klarowny, czysty i z tymi pomidorami i koprem  bardzo smaczny.

Jednak aby nie było tak słodko i ładnie, to martwię się o naszą Ziemię, bo ludzkość ma mało czasu, aby coś zrobić dla Ziemi, aby nasze dzieci i wnuki mogły na niej spokojnie i zdrowo żyć!

To jest ostatni dzwonek, aby ludzkość się ogarnęła, bo życie na Ziemi stanie się koszmarem.

I czytam:

Nasze dzieci i wnuki czeka koszmar w 2050 roku.

Prognozy ekspertów dotyczące jakości życia na ziemi w następnych dziesięcioleciach są iście apokaliptyczne.

Karłowatość, przeludnienie i pandemie to sam czubek góry lodowej. To właśnie 2050 ma być apogeum kataklizmów, będących konsekwencją niepohamowanej eksploatacji przyrody i zmian demograficznych.

W dużej mierze sami sobie będziemy winni tragedii, jakie na nas spadną.

\Przewidywane przez ekspertów przeludnienie przyspieszy rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych. Szczególnie w miastach, gdzie będzie nas około 6,3 mld.

Przy takim zagęszczeniu ludności bakterie będą miały cieplarniane warunki do mnożenia się.

Co więcej, wiele ich szczepów będzie odpornych na antybiotyki, które masowo dodajemy do zwierzęcej paszy i preparatów do opryskiwania upraw.

Ci z nas, którzy przeżyją pandemie, będą wciąż zagrożeni przez stan powietrza.

Z powodu jego zanieczyszczenia, jak wskazują badania OECD, umierać będzie nawet 6 mln ludzi rocznie.

Zwiększona ilość ozonu w powietrzu to wyrok śmierci na astmatyków i chorych na rozedmę płuc.

Dwa wymienione we wstępie czynniki – demografia i eksploatacja ziemi – prowadzić będą również do deficytów w pożywieniu i wodzie.

Do 2050 roku z akwenów zniknąć mogą ryby a samej wody zacznie brakować.

Zatęsknimy za wieloma pokarmami. Przy obecnym trendzie, w którym co roku produkujemy o 2% mniej pożywienia, możemy szykować się na globalny głód.

A w jego konsekwencji – na karłowacenie.

Jeżeli myślicie, że przez następne 33 lata koncerny farmaceutyczne wynajdą panaceum chroniące nas przez częścią epidemii – jesteście w błędzie.

Według raportu International Journal of Climatology, do 2050, na skutek ubożenia flory, zabraknie surowców do produkcji wielu leków.

Więcej informacji: https://pikio.pl/nasze-dzieci-i-wnuki-czeka-koszmar-w-2050-roku/

Rekomenduję smaczne jedzonko!

Bardzo lubię znajdować w sieci ciekawe strony. 

Cieszę się z sukcesu każdego bloga, czy też fan-page na Facebooku.

Już dość dawno odkryłam fan-page Pani Joli, czyli „Przepisy Joli”, która dzieli się z fanami swoimi przepisami.

Już kilka razy skorzystałam z jej przepisów, a dlaczego?

Dlatego, że przepisy Pani Joli są bliskie ziemi, a więc proste w wykonaniu, smaczne, bo polskie i przede wszystkim niezbyt kosztowne.

Pani Jola na fan-page ma ponad 300 tysięcy polubień i może dzięki mojej promocji na blogu wzrośnie jej lawinowo, czego jej bardzo życzę.

Gorąco polecam przepisy Pani Joli, bo są smaczne, polskie, nie skomplikowane i podane jak na kelnerskiej tacy.

Nie pożałujecie, jeśli do niej i na bloga wejdziecie. 🙂

 

Fan-page:

https://www.facebook.com/PrzepisyJoli/?hc_ref=NEWSFEED&fref=nf

 Adres do bloga:

http://przepisyjoli.com/

Nasza Wigilia :)

 Ludzie się spieszą przez cały rok,

by mieć coraz więcej pieniędzy,

by wybudować wielki dom z basenem najlepiej.

Spieszą się i spieszą i sami czasami się gubią,

bo nie wiedzą dokąd tak pędzą i po co?

A ja się spieszyłam wczoraj w ten piękny wieczór,

do wzruszeń i poruszeń,

do ciepłych spojrzeń i przytuleń.

Spieszyłam się do błyszczących oczu  i śmiechu moich wnucząt

i do ich radości szczerej, gdy pod choinką

znalazły wymarzone prezenty.

Spieszyłam się do z niecierpliwością

rozdzieranych paczuszek i uradowanych dziecięcych twarzy,

że tam w środku znalazły, to o czym marzyły.

Spieszyłam się w końcu do wspomnień i refleksji

i do łzy uronionej na wspomnienia o tych, których już nie ma.

Spieszyłam się do rozmów przy blasku świecy i próbowania

tych wszystkich dóbr, choćby po kawałeczku z każdego dania.

Spieszyłam się, by na długo zapamiętać te chwile celbracji rodzinnej,

wspólnej, szczerej,  pośród  wyciszonej atmosfery przy kominku.

To wszystko wczoraj dostałam i jestem bogatsza w swoje refleksje,

że kolejna Wigilia dała mi poczucie bezpieczeństwa i wielkiego szczęścia. 🙂

 

Planowanie świąt w rytm muzyki :)

Witam po południu w wciąż dobrym humorze. 🙂

Nie będę oryginalna, bo na blogach już zaczyna huczeć w tematach o świętach, ale co mi tam. Jeszcze dwa tygodnie niby, ale przygotowania czas zacząć, aby nie obudzić się z ręką w nocniku i potem wszystko na hura i z nosem przy ziemi.

Usiadłam dziś i już zaczęłam planować co i jak, a więc kartka w dłoń i piszę, a co się w trakcie przypomni to się dopisze. 

Muszę się przyznać, że planowanie menu na tyle dni, to zawsze był dla mnie największy stres i mimo, że się ogarnia zawsze, to i tak się denerwuję tym planowaniem, ale wiem, że dam po raz kolejny sobie radę przy pomocy mojego mężczyzny.

Piszę i słucham sobie moich ostatnich odkryć muzycznych, trochę się wesoło kiwając w rytm muzy i to nie jest prawda, że w moim wieku już się nic nie podoba, bo się podoba i nawet w zagranicznej piosence może się spodobać.:)

Zapraszam do wysłuchania kilku moich propozycji i obyście do wieczora złapali dobry humor i energię, choć za oknem zaraz będzie ciemno. 🙂

Serdecznie pozdrawiam i nie dajmy się i wspierajmy się na blogach, aby nie poddać się zimowej depresji, a przedświątecznej ani się ważcie 🙂

https://www.youtube.com/watch?v=fPZoaGqLGpQ

Kuchenne rewolucje u Eli :)

Dobry wieczór, bo ciemno u mnie za oknem i pada, a było już tak pięknie i komu to przeszkadzało, ale od początku.

Wczoraj ustaliliśmy z mężem, że zrobię na obiad gołąbki, bo dawno nie było, no więc poczynione zakupy czekały sobie w kuchni. Kapusta dość duża i miałam obawy, czy starczy mi mięsa mielonego, co by pozawijać je w liście. Nie wiem co zrobiłam źle, ale po sparzeniu dość długim kapuchy, liście mi się porwały i byłam zła, a nawet zaklęłam pod  nosem sobie. Przeczytałam, że ta kapusta nazywa się kamienna głowa i trzeba ją dłużej traktować wrzątkiem. Stanęłam na środku kuchni i myślę, co dalej, gdyż uratowało mi się tylko siedem liści nadających się na gołąbki.

Zawinęłam te siedem liści i uparłam się, że będzie w konsekwencji tylko siedem gołąbków, ale będą i już. Kapustę, tę nieszczęsną kamienną głowę poszatkowałam energicznie, złośliwie, aby w końcu ugotować jakiś bigos. Miałam w lodówce kiełbasę i boczek, a więc bigosik wyszedł pierwsza klasa, a z reszty mięsa uformowałam kotlety mielone i zapakowałam do naczynia żaroodpornego i tak mi ta kapusta dziś w kuchni namieszała, że zamiast jednego dania, wyszły mi trzy! Zdarzyło się kiedyś Wam też tak?  Dobrze, że ze złości nie wywaliłam tej kapusty, a główka popracowała, a byłam blisko, blisko, aby kapuchę wywalić do śmieci i na nią nie patrzeć już, a więc wniosek z tego taki, że trzeba w każdej sytuacji trzymać nerwy na wodzy, o!

Po obiedzie krótki relaks, czyli wypoziomowanie, a kiedy mąż pojechał z pieskiem na spacer, co cyknęłam z okna, aby pokazać jak paskudnie jest za oknem,

to ja do komputera, aby obejrzeć zapisany film. Tym razem wybrałam na Vod , film pt. „Wybór Zofii” z Meryl Streep i nie żałuję, bo to porządne i dobre kino jest. Opowiada o Polce, która   przeżyła obóz koncentracyjny w Auschwitz, a kiedy po wojnie znalazła miłość jedyną, to w Ameryce jej losy potoczyły się niestety, ale w stronę zagłady. Nigdy nie pogodziła się z tym, co dane jej było w życiu przeżyć. Polecam ten film, bo wart jest obejrzenia, choć jest w nim kilka przekłamań historycznych, ale główna aktorka rozmawia po polsku w tym filmie i jest wyjątkowo piękną Polką, co  łechce trochę moją słowiańską duszę.

Polska kocha jeść, czyli nasze konkretne potrawy

Jejku, oglądaczką jestem prawie wszystkich programów kulinarnych. Ludzie gotują i to stało się strasznie modne. Top Chef , gdzie poznaję zupełnie mi nie znane przyprawy z różnistych krańców świata i nie znane mi metody doprawiania i przysmaczania. Ich potrawy są takie malutkie i nadają się chyba tylko dla koneserów wyjątkowego smaku. Liczy się pierwsze wrażenie, a więc  udekorowanie talerza potrawą. Kiedy kamera zbliża się na potrawę, widzę dzieło sztuki, tylko ja sobie myślę, kto się tym naje. Polska kuchnia, to pierogi, nasze z różnych regionów. Bigos, pitraszony przez, co najmniej trzy dni. Kochamy placki i bliny, polski żurek z czosnkiem i kiełbaską. Uwielbiamy polski schabowy w panierce, a nie jakieś tam kalmary, krewetki i homary w sosach zrobionych ze śródziemnomorskich przypraw. Widzę pięknie ułożone potrawy na talerzach, ale w minimalistycznej postaci. Kto się tym ma najeść i do tego za wielkie pieniądze, w ekskluzywnych restauracjach. E, to nie dla mnie. To nie są potrawy dla mojego męża, który pojeść lubi, a więc dla kogo są te dzieła sztuki, na ząb. Kocham naszą kuchnię i lubię gotować konkretnie i treściwie i nie obchodzi mnie, co gadają o polskiej kuchni dietetycy. Żyje się raz i jeśli je się w rozsądnych ilościach, to nikomu to nie zaszkodzi, a Top Chef mogą tylko imponować sztuką podania potrawy, ale nie chęcią nakarmienia. Niech żyje polska kuchnia z majerankiem, zielem angielskim i listkiem laurowym, cebulą, pietruchą i koperkiem, zahaczając o buraczki, por i seler, ole!