Archiwa tagu: pytanie

Pad艂o pytanie od Blog. pl. – dlaczego pisz臋 bloga – odpowidadam

Najpierw prosz臋 na pocz膮tek przeczyta膰 poni偶szy wiersz, a potem napisz臋, o co mi w tym wpisie chodzi膰 b臋dzie:

„Internetowi ludzie”

Jadwiga Zgliszewska

Internetowi ludzie

Sw贸j dzie艅 rozpoczynaj膮

od uruchomienia

komputera

albo wcale

nie wy艂膮czaj膮

go na noc

pij膮 przy nim porann膮 kaw臋

s艂uchaj膮 wiadomo艣ci

po艂ykaj膮 艣niadanie –

w jego otoczeniu

wszystko co niezb臋dne

fili偶anka

papierosy

d艂ugopis

telefon

chusteczki do nosa

leki…

wszystko w zasi臋gu r臋ki

ca艂y arsena艂 rzeczy

potrzebnych

jak zestaw pierwszej pomocy

gdy tylko otworz膮 oczy

zamiast pacierza –

pod ekran taki zmierza

i si臋 zag艂臋bia

w maile

portale

g膮szcza link贸w

niczym drogowskazy

do tego 偶ycia na niby

szybkie logowanie

do rozmaitych „spo艂eczno艣ci”

tu s膮 wirtualni znajomi

i wirtualni go艣cie

nawet przyjaciele s膮 wirtualni

nie wspominaj膮c ju偶

o wirtualnych mi艂o艣ciach!

s膮 setki sposob贸w

by wyra偶a膰 emocje

ikonki zwyk艂e

p艂atne

wymy艣lne…

czy cybernetyczny 艣wiat

za kilka lat

mo偶e nam wystarcza膰?

chyba tak…

lecz co wtedy pocz膮膰

z realn膮 mi艂o艣ci膮

i cz艂owiekiem realnym

tym tu偶 obok?

Je艣li ju偶 jeste艣cie po lekturze wiersza, to do rzeczy zmierzam:

Dzi艣 Blog pl. zapoda艂 za Facebooku pytanie – dlaczego bloguj臋 ja i wszyscy, kt贸rzy nami臋tnie pisz膮 na swoich blogach. Jedni codziennie, a inni wrzucaj膮 swoje notki dwa razy w tygodniu, a jeszcze inni tylko kilka razy w miesi膮cu. Ja i pisz膮cy na swoich blogach, nazwanych po swojemu po prostu czuj臋 potrzeb臋 pisania i od 15 miesi臋cy, to tutaj jest m贸j drugi dom, gdzie po cichu rozmawiam sama ze sob膮. M贸j blog przez ten czas dorobi艂 si臋 poka藕nej ilo艣ci wej艣膰 i komentarzy. Nigdy, w naj艣mielszych oczekiwaniach nie s膮dzi艂am, 偶e m贸j blog b臋dzie polecony kilka razy na stron臋 g艂贸wn膮 Onetu.

Kiedy ten licznik si臋 nagle nakr臋ca jak szalony, ka偶dy blogier odczuwa ten, jak偶e mi艂y dreszczyk emocji. Jest zadowolony, 偶e kto艣 czyta jego notki i komentuje. Jest to taki rodzaj adrenalinki, kt贸ry powoduje lekki trzepot serca, a czasami mocny szok, pomieszany z mi艂ym uczuciem satysfakcji. Prawda, 偶e tak jest – bo nie – jak tak! 馃檪

Pisanie bloga jest na艂ogiem, jak poranna kawa 艣wie偶o zaparzona o poranku. Kawa, kt贸r膮 pijemy w nadziei, 偶e to b臋dzie dla nas dobry dzie艅 i niech nikt nam nie 艣mie w tym momencie przeszkadza膰, kiedy delektujemy si臋 aromatem w domowych pieleszach.

Czasami kto艣 wpadnie do domu z艂y i zbulwersowany i tacy ludzie te偶 wpadaj膮 na nasze blogi. Zostawi膮 po sobie wielk膮 kup臋 i sobie zadowoleni id膮 w inne miejsca, to s膮 hejtrzy, kt贸rych boli nasz male艅ki sukces i musz膮 si臋 w naszym domu wy艂adowa膰 i trzasn膮膰 drzwiami, narobiwszy wcze艣niej na wycieraczk臋. A fe! Nie lubimy hejter贸w i ja nie cierpi臋, a wi臋c mam zablokowane takie osoby w ilo艣ci sztuk trzy. Na razie mam spok贸j! 馃榾

Swojego bloga pisz臋 w r贸偶nych pozycjach, bo na siedz膮co, na balkonie, ale uwaga! Zdarza mi si臋 cz臋sto na wp贸艂 le偶膮co he he i tak jest mi najwygodniej – o dziwo. Pisz臋 rano kiedy mam czas, albo czasami wpis w g艂owie uk艂adam ca艂y dzie艅 i notka jest publikowana dopiero wieczorem.

Temat贸w szukam wsz臋dzie. Bior臋 je z 聽偶ycia, z fantazji swojej, z telewizji, ze spaceru i wypadu za miasto i chyba nie mia艂am ani jednego dnia przerwy, bo zawsze znajdzie si臋 to co艣, co zaciekawi, zbulwersuje, zas艂yszy itp.

Kiedy moja notka l膮duje na g艂贸wnej, to pierwszy wie o tym m贸j m膮偶. Reaguje u艣miechem, ale wiecie co? On kompletnie nie wie, co w tym wszystkim chodzi, bo nie jest czytaczem blog贸w wszelakich. M贸j m膮偶 potrafi porusza膰 si臋 w sieci, ale jest tak cholernie praktyczny, a takie tam pisanie go nie interesuje. Cieszy si臋, 偶e mam swoj膮 pasj臋 i j膮 podziela, bo wie, 偶e jest to dla mnie wa偶ne. 馃檪

Czyta mnie te偶 moja rodzina, bo kilka razy si臋 zdradzili hehe. Wiedz膮, 偶e matka i te艣ciowa ma swojego fisia na punkcie swojego bloga, ale nie robi膮 mi z tego powodu wyrzut贸w. Wiedz膮, 偶e jest to dla mnie pewna forma sp臋dzania czasu wolnego – na emeryturze i matka co艣 robi膰 przecie偶 musi. Ostrzegaj膮 mnie przed uzale偶nieniem od komputera, ale c贸偶 – na terapi臋 mnie nie po艣l膮 przecie偶, skoro sprawia mi to przyjemno艣膰.

Cz艂owiek w starszym wieku musi 膰wiczy膰 sw贸j m贸zg poprzez ka偶d膮 form臋 aktywno艣ci umys艂owej. Ja zaliczam si臋 ju偶 niestety do grupy seniora i sw贸j m贸zg 膰wicz臋 przez codzienne wymy艣lanie nowego tematu na bloga, a to jest naprawd臋 ci臋偶ka robota ha ha.

Pisanie bloga uczy te偶 systematyczno艣ci i porz膮dku. Ka偶dy blogier dba, aby wizualnie jego blog mia艂 r臋ce i nogi, a wi臋c stara si臋 go urozmaica膰 i uzupe艂nia膰, aby kto艣, kto wchodzi do naszego domu, poczu艂 si臋 komfortowo i czu艂 si臋 zaproszony do naszego domu, gdzie rozmawia si臋 kulturalnie na wszelakie tematy – czasami bardzo trudne i bolesne. W komentarzach czasami spotyka si臋 wiele emocji, bo ludzie opisuj膮 swoje, cz臋sto, bardzo bolesne do艣wiadczenia. Uwierzcie, 偶e ludzie maj膮 mas臋 problem贸w i jak偶e cz臋sto ogromnie cierpi膮. Chc膮 w komentarzu si臋 podzieli膰 swoj膮 histori膮, a ja nie zawsze znajduj臋 s艂owa pocieszenia – wybaczcie wi臋c, bo jestem tylko cz艂owiekiem i nie chc臋 z automatu nikogo pociesza膰.

Blog nauczy艂 mnie, 偶e warto dokumentowa膰 zdj臋ciami swoje 偶ycie i dlatego gdziekolwiek id臋, czy wyje偶d偶am, zabieram ze sob膮 aparat fotograficzny. Ubolewam, 偶e nie mam lepszego, a zwyk艂膮 cyfr贸wk臋, ale mo偶e m膮偶 mi sprezentuje co艣 bardziej ekstra. Mo偶e pod choink臋?

Nie 偶a艂uj臋, 偶e pewnego dnia wpad艂am na pomys艂, aby bloga za艂o偶y膰. Nie 偶a艂uj臋, 偶e mimo nalotu trolli mia艂am chwil臋 zw膮tpienia, aby bloga zamkn膮膰, zlikwidowa膰, czy za has艂owa膰, bo co ci臋 nie zabije, to ci臋 wzmocni i tego si臋 trzymam.

Kiedy pisz臋 notk臋, odcinam si臋 od medi贸w, a wi臋c wy艂膮czam telewizor i poluj臋, kiedy m臋偶a nie ma w domu, bo On jest strasznym gadu艂膮 i nie pojmuje, 偶e ja akurat mam wen臋 haha.

Pisz臋 w domowych pieleszach, kiedy jest mi dobrze i spokojnie na duszy. Pisz臋 o tym jak mija mi dzie艅 i bardzo cz臋sto oczyszczam pisaniem moj膮 dusz臋. Oczyszczam si臋 z przesz艂o艣ci i z widokiem na lepsze jutro, kt贸re teraz mam. Bywa艂o r贸偶nie w moim 偶yciu, czasami bardzo tragicznie i niech osoby, kt贸re mnie skrzywdzi艂y maj膮 si臋 dobrze. Ju偶 nie 偶ywi臋 do nich nienawi艣ci, bo na blogu wyla艂am swoj膮 frustracj臋 i moja dusza sta艂a si臋 niewyobra偶alnie spokojna.

Czego si臋 boj臋? Chyba zrozumia艂e jest, 偶e boj臋 si臋 choroby, kt贸ra z艂o偶y mnie do 艂贸偶ka i b臋d臋 zale偶na od swoich dzieci i m臋偶a. Nie chc臋 tak, bo chc臋 umrze膰 bez cierpienia, ale tego si臋 nie przewidzi. Boj臋 si臋, 偶e kt贸rego艣 dnia nie b臋d臋 mia艂a si艂y napisa膰 kolejnej notki, bo b臋d臋 le偶膮ca, ku uciesze moich wrog贸w, kt贸rzy mnie wci膮偶 n臋kaj膮, a Wy w贸wczas domy艣lcie si臋, 偶e z kalinax膮 nie jest dobrze! :

Ale p贸ki co, zobaczcie jak dzisiaj szykowa艂am si臋 do pitraszenia lecza. Wysz艂o pyszne, za co pochwali艂 mnie m贸j m膮偶. Jeszcze jest cudnie. 馃檪

Ps. Dzi臋ki blogowi pozna艂am wirtualnie kilka naprawd臋 warto艣ciowych ludzi, co daje mi poczucie przynale偶no艣ci do blogowej braci. Wato bloga pisa膰 wi臋c! 馃檪

To tyle, a wi臋c do jutra 馃檪

 

Wczoraj zada艂am pytanie Super Niani

Czytam w wielu miejscach, 偶e Jerzy Owsiak, Prezes Wielkiej Orkiestry, kt贸ra zbli偶a si臋 ponownie wielkimi krokami, jak zawsze po 艣wi臋tach jest delikatnie m贸wi膮c naci膮gaczem i cwaniakiem. Zarzuca mu si臋 bardzo wiele i doprawdy nie chc臋 babra膰 si臋, ja jako Babcia tr贸jki wnucz膮t w tych pom贸wieniach, bo zwyczajnie nie mam wiedzy na temat jego rozlicze艅, rzekomych przekr臋t贸w. Tylko bardzo dziwnym, wydaje mi si臋, 偶e po tylu latach grania, 偶aden prokurator si臋 nie przyczepi艂 do tej rzekomo z艂odziejskiej i 偶ebraczej dzia艂alno艣ci. Wobec tego, czy rzucane k艂ody pod nogi Owsiaka, to czysta zazdro艣膰, 偶e si臋 nie wymy艣li艂o takiej akcji – pierwszym i ci, kt贸rzy krytykuj膮, pomawiaj膮, pluj膮 sobie w twarz, a przy okazji w twarz wszystkich, kt贸rzy z ca艂ego serducha popieraj膮 granie Owsiaka?

Owsiaka wzi臋艂a pod pi贸ro tak偶e Dorota Zawadzka, czyli Super Niania i nie zostawi艂a na jego pracy suchej nitki. Jej blog w serwisie Na Temat, mo偶na sobie znale藕膰 i poczyta膰. Nie nazwa艂a go co prawda 偶ebrakiem, ale wydaje mi si臋, 偶e jeszcze gorzej, bo Owsiak dla niej to puszka, a dopiero spo艂ecze艅stwo wspieraj膮ce jest godne pochwa艂y, cho膰 Super Niania jego dzia艂alno艣ci nie popiera i w wielu miejscach daje temu wyraz. Troch臋 si臋 wkurzy艂am i zada艂am jej na FB, dla mnie bardzo wa偶ne pytanie, a mianowicie:

„Mam pytanie na tym profilu, bo wydaje mi si臋, 偶e uzyskam 聽profesjonaln膮 odpowied藕. Ot贸偶 wybieram si臋 z wnucz臋tami na ulic臋 w moim mie艣cie wspom贸c Orkiestr臋 Jerzego Owsiaka. 聽B臋d膮 puszki, serduszka i, co ja moim wnukom mam oznajmi膰, 偶e Jerzy Owsiak robi 艣wietn膮 robot臋 i zbiera na sprz臋t ratuj膮cy 偶ycie maluch贸w, a tak偶e senior贸w i za to, 偶e wrzuc膮 do puszki, s艂u偶ba zdrowia znacznie si臋 poprawi, czy te偶 mam swoim wnukom wyt艂umaczy膰, 偶e Jerzy Owsiak jest zwyczajnym 偶ebrakiem! Zmartwiona i zagubiona Babcia!”

Z chwilk臋 otrzyma艂am odpowied藕, 偶e mam sw贸j rozum przecie偶 i mog臋 m贸wi膰 wnukom, co chc臋, ale dzi艣 otrzyma艂am jakby dope艂nienie owej rady i zosta艂 wrzucony link z YT przez Super Niani臋, w kt贸rym to bardzo wyczerpuj膮co om贸wione s膮 przekr臋ty finansowe Owsiaka聽i jego 偶ony, kt贸ra rzekomo tak偶e czerpie profity z Orkiestry. Ja nie wnikam w to, jak napisa艂am wcze艣niej, ale tylko spyta艂am po wys艂uchaniu owego clipu, czy mam z 5 letni膮 wnusi膮 omawia膰 finanse Orkiestry i wyt艂umaczy膰 jej, 偶e to wielki pic jest z t膮 Orkiestr膮. I dalej jestem w kropce, bo porada byle jaka, nie przystoi psycholo偶ce rozwojowej, ale na szcz臋艣cie ja sw贸j rozum mam!聽