Archiwum dnia: 17 sierpnia, 2019

Depresja!

Wiele razy pisa艂am na blogu, 偶e chorowa艂am, a mo偶e i dalej choruj臋 na depresj臋 i mam ataki paniki.

Wczoraj wybra艂am si臋 na spacer. Pierwszy raz po 艣mierci matki, a min臋艂o ju偶 6 miesi臋cy.

Wiecz贸r by艂 cudny i ma艂o ludzi na ulicach, a ja po zrobieniu kilku zdj臋膰 czym pr臋dzej chcia艂am wr贸ci膰 do domu, do mojej oazy spokoju.

Zm臋czy艂am si臋, bo sz艂am szybkim krokiem, aby jak najszybciej by膰 w domu.

Zrozumia艂am, 偶e wci膮偶 mam w膮tpliwo艣ci, czy nadaj臋 si臋 do 偶ycia na zewn膮trz, skoro dopadaj膮 mnie l臋ki.

Rodzina mi zarzuci艂a, 偶e w pewnym momencie 4 lata nie odwiedzi艂am swojej matki, ale rodzina nie zainteresowa艂a si臋 ani na jot臋, dlaczego tak si臋 sta艂o?

Sta艂o si臋 wi臋c tak, 偶e mnie matka wydziedziczy艂a, bo mia艂a tylko jedn膮 c贸rk臋!

Nie zauwa偶y艂a, 偶e potrzebowa艂am pomocy!

Siedzia艂am w tamtym okresie w domu, albo le偶a艂am i zastanawia艂am si臋 jak mam dalej 偶y膰, skoro wszystkiego si臋 ba艂am.

Zawsze by艂am smutna, bo ojciec alkoholik wypra艂 ze mnie poczucie warto艣ci i czu艂am si臋 gorsza od swoich kole偶anek, kt贸re pyta艂y mnie w szkole 艣redniej dlaczego jestem taka smutna.

Tak by艂am smutna, bo czu艂am si臋 od nich gorsza po prostu – stygmatyzowana alkoholizmem ojca.

Potem w 偶yciu doros艂ym wiele rzeczy posz艂o nie tak i si臋 zwyczajnie za艂ama艂am.

Po艂o偶y艂am si臋 do 艂贸偶ka na wiele miesi臋cy i nie potrafi艂am si臋 pozbiera膰, by czerpa膰 z 偶ycia wszystko, co najlepsze.

Posz艂am do lekarza, bo mia艂am my艣li samob贸jcze, kt贸re si臋 dokona艂y, ale mnie uratowano.

Przepisywane leki by艂y 藕le dobrane i cierpia艂am jeszcze bardziej i czu艂am si臋 藕le wci膮偶.

Funkcjonowa艂am jako艣 tylko dlatego, 偶e mia艂am dzieci, ale faszerowa艂am si臋 psychotropem, kt贸ry przez 20 lat jako艣 trzyma艂 mnie w ryzach, ale organizm si臋 zbuntowa艂 i wyl膮dowa艂am na detoksie!

Przez 7 tygodni prze偶ywa艂am horror, ale jako tako z tego wysz艂am.

Potem pojecha艂am na 3 miesi臋czn膮 psychoterapi臋 i od razu zauwa偶y艂am tam, 偶e by艂y tam osoby faktycznie chore na depresj臋, ale i byli kombinatorzy, kt贸rym zale偶a艂o na papierku potrzebnym do uzyskania renty!

Nikomu na 艣wiecie nie 偶ycz臋 depresji, kt贸ra zbiera coraz wi臋ksze 偶niwo, bo nawet dzieci my艣l膮 o samob贸jstwie, gdy偶 tak bardzo s膮 zagubione we wsp贸艂czesnym 艣wiecie.

Z depresji nie mo偶na si臋 wyleczy膰, a co najwy偶ej j膮 zaleczy膰, co pozwala w miar臋 偶y膰!

Ja to wiem, bo wczorajsze uczucie l臋ku na spacerze uzmys艂owi艂o mi, 偶e jestem na pograniczu, kiedy w swojej ostoi jestem bezpieczna i nie wolno mi si臋 denerwowa膰, bo serce chce wyskoczy膰 i informuje, 偶e tylko spok贸j mo偶e mnie uratowa膰!

Przeczytajcie 艣wiadectwa ludzi dotkni臋tych depresj膮, bo ile b贸lu jest w tych zwierzeniach i nigdy nie mo偶na tym ludziom powiedzie膰 – we藕 si臋 w gar艣膰, bo to jest krzywdz膮ce!

Pisz臋 o tym tak szczerze, bo pisanie mi pomaga przetrwa膰!

„Chyba przeros艂o mnie zwyk艂e 偶ycie”. Historie depresji pokazuj膮, z czym mierz膮 si臋 ludzie na ca艂ym 艣wiecie.

  • Ludzie z depresj膮 musz膮 ca艂y czas mierzy膰 si臋 z tym, 偶e inni nie uznaj膮 ich za chorych. Tak jakby wymy艣lili sobie chorob臋, 偶eby przykry膰, 偶e s膮 po prostu smutni i leniwi. A to przecie偶 choroba, kt贸ra finalnie prowadzi do 艣mierci. Tyle, 偶e samob贸jczej – m贸wi Andrzej, jeden z bohater贸w naszej akcji #NOTJUSTAMOOD. Historie naszych czytelnik贸w z Polski, Serbii, W臋gier, Niemiec i S艂owacji pokazuj膮, 偶e depresja ma wiele wciele艅 i objaw贸w, a jej bagatelizowanie mo偶e mie膰 tragiczne skutki.

Lecz臋 si臋 z depresji, a jednocze艣nie bardzo kocham 偶ycie – Ewa, 25 lat, Polska聽聽

Prawdopodobnie jestem ostatni膮 osob膮, jak膮 ktokolwiek podejrzewa艂by o depresj臋. Jestem towarzyska, pe艂na energii i pomys艂贸w. Ale czasem tak si臋 zdarza, 偶e osoba, kt贸ra najwi臋cej si臋 u艣miecha, kryje w sobie najci臋偶sze tajemnice. Mia艂am na艣cie lat, gdy m贸j ojciec zacz膮艂 pi膰. Moja rodzina straci艂a dom, a ja na zawsze wewn臋trzn膮 r贸wnowag臋. Nawet psa musia艂am odda膰 do schroniska. Przez te wszystkie lata radzi艂am sobie z traumami dzieci艅stwa bez lek贸w i terapii, bo mia艂am ch艂opaka, kt贸ry by艂 dla mnie wsparciem. Rok temu odszed艂. Straci艂am nie tylko mi艂o艣膰, ale przede wszystkim jedyn膮 osob臋, przy kt贸rej czu艂am si臋 bezpiecznie, kt贸rej mog艂am si臋 wygada膰 i wyp艂aka膰. Gdy go zabrak艂o, nic ju偶 nie chroni艂o mnie przed „czarn膮 dziur膮”. Mimo 偶e mam wielu znajomych, nikomu nie mog艂am ju偶 powiedzie膰, jak podle si臋 czuj臋. Przesta艂am je艣膰 i spa膰, ale do psychiatry posz艂am dopiero, gdy zacz臋艂am mie膰 fantazje, 偶e rzucam si臋 z mostu. Wiem, 偶e tak naprawd臋 nie chc臋 si臋 zabi膰, 偶e to choroba we mnie podsuwa mi takie my艣li. Mam depresj臋 i lecz臋 si臋 na ni膮, a jednocze艣nie kocham 偶ycie i kocham to, co robi臋 w 偶yciu. Leki stabilizuj膮 mnie i daj膮 mi pewno艣膰, 偶e jestem bezpieczna sama ze sob膮. B臋d臋 bra膰 je tak d艂ugo, a偶 zyskam ca艂kowit膮 pewno艣膰, 偶e ch臋膰 偶ycia jest silniejsza ni偶 my艣li samob贸jcze.

Pomoc jest potrzebna, trzeba j膮 przyj膮膰 i zaakceptowa膰 siebie na nowo – Carmel聽Paradise, 21 lat, piosenkarka, S艂owacja

Nie mia艂am poj臋cia, 偶e to jest depresja, bo mia艂am tylko 12 lat. Czu艂am si臋 藕le, mia艂am ataki paniki. O tym, 偶e jestem w depresji dowiedzia艂am si臋, gdy jako 15-latka pr贸bowa艂am pope艂ni膰 samob贸jstwo. Gdy wychodzi艂am ze szpitala, w raporcie przeczyta艂am, 偶e mam depresj臋, zaburzenia l臋kowe, ataki paniki i zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Mo偶e to dziwne, ale ucieszy艂am si臋 – w ko艅cu zrozumia艂am, kim jestem i dlaczego tak si臋 czu艂am, wiedzia艂am, jak nad tym pracowa膰. Pocz膮tkowo by艂am przera偶ona wizj膮 wyzdrowienia, lekarze powiedzieli, 偶e „to minie i b臋dzie lepiej”, ale nie wiedzia艂am co to znaczy i czy odnajd臋 si臋 w tej „nowej ja”. Dzi艣 wiem, 偶e pomoc jest potrzebna, trzeba j膮 przyj膮膰 i zaakceptowa膰 siebie na nowo.

Zatapia艂am si臋 w nienawi艣ci do siebie – Carlotta聽Pollmann,聽21 lat, blogerka modowa, Niemcy

Historia mojej choroby zacz臋艂a si臋, gdy mia艂am 14 lat. Powoli zda艂am sobie spraw臋 z emocji, o kt贸rych wcze艣niej nie mia艂am poj臋cia: czu艂am albo pustk臋, albo b贸l. Zacz臋艂am wi臋c szuka膰 drogi wyj艣cia z tych dw贸ch stan贸w. Najpierw no偶yczki, potem si臋gn臋艂am po n贸偶, a w ko艅cu 偶yletki. Oczywi艣cie, nie by艂y to zdrowe sposoby radzenia sobie z moimi uczuciami, ale nie widzia艂am lepszego rozwi膮zania. Sta艂am si臋 zale偶na od b贸lu i uczucia ulgi, kt贸ra si臋 z nim wi膮za艂a. Z czasem ma艂e zadrapania sta艂y si臋 g艂臋bokimi ci臋ciami, a raz w tygodniu zamieni艂o si臋 w trzy razy dziennie. Samookaleczenie by艂o dla mnie jedynym sposobem na chwil臋 spokoju.聽Ci臋艂am si臋, gdy wpada艂am w pustk臋, bo b贸l i krew sprawia艂y, 偶e zn贸w czu艂am, 偶e 偶yj臋. Ci臋艂am si臋, gdy dopada艂 mnie wewn臋trzny b贸l, bo ten fizyczny 艂atwiej by艂o znie艣膰 ni偶 to, co dzia艂o si臋 we mnie. Samookaleczenie jest uzale偶nieniem i jak ka偶dy na艂贸g daje ulg臋 tylko na chwil臋, a potem jest tylko gorzej. 呕a艂owa艂am tych ci臋膰, zatapia艂am si臋 w nienawi艣ci do siebie i zn贸w si臋 ci臋艂am. To by艂o b艂臋dne ko艂o, z kt贸rego bardzo trudno by艂o mi si臋 wyrwa膰. Uda艂o si臋 dzi臋ki pomocy rodziny, przyjaci贸艂, niezliczonych terapii, ale przede wszystkim mojej w艂asnej woli. Od kilku lat jestem wolna od samookalecze艅 i akceptuj臋 swoje depresje. Nauczy艂am si臋 o tym rozmawia膰 i radzi膰 sobie z b贸lem w zdrowy spos贸b.

 

Depresja nie przysz艂a nagle, bardzo d艂ugo na ni膮 pracowa艂am – Marta, 38 lat, redaktorka Noizz, Polska

W swoje 35. urodziny nie wsta艂am z 艂贸偶ka, ale depresja nie przysz艂a nagle, bardzo d艂ugo na ni膮 pracowa艂am. Tego dnia moje cia艂o zrozumia艂o, 偶e nigdy sama niczego nie zmieni臋 i to ono zdecydowa艂o za mnie. Wcze艣niej zignorowa艂am wszystkie sygna艂y – trwaj膮c膮 dwa lata bezsenno艣膰, narastaj膮ce ataki paniki, natr臋tne my艣li samob贸jcze. Gdy nie mog艂am spa膰 – biega艂am, gdy my艣la艂am, 偶eby si臋 zabi膰 – zatapia艂am si臋 w pracy, gdy przesta艂am rozumie膰, co czytam – powtarza艂am jedno zdanie tyle razy, a偶 jego tre艣膰 dotar艂a. Czu艂am, 偶e jestem chora, ale robi艂am wszystko, 偶eby nie przyzna膰, 偶e mam depresj臋. To oznacza艂oby, 偶e nie jestem do艣膰 fajna, 偶e nie doceniam tego, co mam, 偶e nie daj臋 rady. Gdy z艂amiesz nog臋 – to wida膰, ale jak wyt艂umaczy膰 innym, 偶e 艂amiesz si臋 w 艣rodku? Gdy nie da艂o si臋 ju偶 dalej tego ukrywa膰, dziewczyna znalaz艂a mi psychiatr臋. Dosta艂am zwolnienie z pracy na miesi膮c i leki, po kt贸rych spa艂am ponad 12 godzin na dob臋 i czu艂am si臋 gorzej, ni偶 przed wizyt膮 u specjalisty. By艂am totalnie „odci臋ta” od rzeczywisto艣ci – nic nie mog艂o mnie ani zdenerwowa膰, ani ucieszy膰. Lekarz sam nie by艂 pewny czy to 鈥渮wyk艂a鈥 depresja, czy choroba afektywna dwubiegunowa. Zmienia艂 leki, a ja bra艂am kolejne zwolnienia. Mia艂am szcz臋艣cie, bo by艂am na etacie, a szefowa podesz艂a do mojej choroby z pe艂nym zrozumieniem. Co bym zrobi艂a, gdybym, jak wi臋kszo艣膰 moich znajomych, nie mia艂a takiego zabezpieczenia? Po 4 miesi膮cach wr贸ci艂am do pracy, leki odstawi艂am po ponad roku. R贸wnolegle z antydepresantami zacz臋艂am psychoterapi臋. To bardzo drogi spos贸b, ale po trzech latach nadal tam chodz臋, 偶eby nie straci膰 r贸wnowagi.

Zdrowia psychicznego nie odzyskuje si臋 z dnia na dzie艅聽– Sara, 40 lat, W臋gry

Nie by艂am pierwsz膮 osob膮 w rodzinie, kt贸ra zachorowa艂a na depresj臋, w艣r贸d moich bliskich by艂y nawet pr贸by samob贸jcze, wi臋c gdy pojawi艂y si臋 pierwsze objawy od razu posz艂am do psychoterapeuty. Na terapii przepracowa艂am traumy z dzieci艅stwa – anoreksj臋, z艂e relacje, ale przede wszystkim 艣mier膰 taty. My艣l臋, 偶e moja depresja jest silnie zwi膮zana z jego odej艣ciem.聽Ucieka艂am w alkohol, kt贸ry – mimo 偶e by艂 tylko substytutem – dodawa艂 mi energii i pomaga艂 przezwyci臋偶y膰 pustk臋. Nie chcia艂am 偶y膰, ale nie my艣la艂am o samob贸jstwie, bo sama mam dziecko i czu艂am si臋 za nie odpowiedzialna. Nie mog艂am go zawie艣膰. W ko艅cu zdecydowa艂am si臋 na leki antydepresyjne, ale to te偶 nie by艂o proste rozwi膮zanie, bo leki dobiera si臋 metod膮 pr贸b i b艂臋d贸w. Po niekt贸rych by艂am agresywna, inne za bardzo mnie usypia艂y. Min膮艂 rok zanim uda艂o nam si臋 z lekarzem dobra膰 odpowiednie tabletki. To wa偶ne, by chorzy mieli 艣wiadomo艣膰, 偶e zdrowia psychicznego nie odzyskuje si臋 z dnia na dzie艅. U mnie pierwsze pozytywne efekty pojawi艂y si臋 dopiero po kilku miesi膮cach farmakoterapii. Dzi艣 mog臋 ju偶 spotyka膰 si臋 ze znajomymi, cz臋sto si臋 艣miej臋, mniej martwi臋 si臋 o niepotrzebne sprawy i nie towarzyszy mi ci膮g艂y niepok贸j, ale to nie znaczy, 偶e jestem w pe艂ni zdrowa. Nadal obserwuje siebie, 偶eby mie膰 pewno艣膰, 偶e w przysz艂o艣ci poradz臋 sobie bez lek贸w.

Przez lata stara艂em si臋 by膰 kim艣, kim nie by艂em – Sebastian Goddemeier, 25 lat, dziennikarz Noizz, Niemcy

M贸j pierwszy atak paniki mia艂 miejsce w 2016 roku. Mia艂em 22 lata. Tego dnia zdiagnozowano u mnie guz w lewym p艂ucu. Obw贸d: osiem centymetr贸w.

Wieczorem siedzia艂em w barze z przyjaci贸艂mi, pi艂em tylko wod臋. W pewnym momencie 艣ciany wydawa艂y si臋 zbli偶a膰, muzyka sta艂a si臋 niezno艣nie g艂o艣na, nie mog艂em oddycha膰. Wyszed艂em na zewn膮trz, usiad艂em na chodniku i nie mog艂em uwierzy膰 w to, co si臋 ze mn膮 dzieje. Tak wygl膮da atak paniki.

Wr贸ci艂em do domu i t艂umaczy艂em sobie, 偶e to nic, tylko muzyka by艂a za g艂o艣na i zrobi艂o mi si臋 s艂abo. Ale gdy zasypia艂em, moje serce nagle zacz臋艂o bi膰 jak dzikie, 艣cisn臋艂o mnie w klatce piersiowej, a w g艂owie pojawi艂a si臋 natr臋tna my艣l, 偶e zaraz umr臋. Zadzwoni艂em po karetk臋, w szpitalu podano mi聽Tavor聽(Lorazepam聽– przyp. red.), silny lek聽przeciwl臋kowy, po kt贸rym czujesz si臋 jak pusta skorupa i 艣pisz ca艂y dzie艅.

W mi臋dzyczasie pomy艣lnie przeszed艂em operacj臋 p艂uc, guz wyci臋to, ale panika pozosta艂a.聽Przez dwa lub trzy lata zmaga艂em si臋 ze strachem.聽Ataki paniki聽pojawia艂y聽si臋 coraz cz臋艣ciej – w biurze, w metrze, w trakcie 膰wicze艅, w domu, w Bo偶e Narodzenie. W pewnym momencie ba艂em si臋 ju偶 nawet samego strachu. 呕eby go nie czu膰, odurza艂em si臋 alkoholem.聽Jednocze艣nie wstydzi艂em si臋 moich atak贸w i nie chcia艂em nikomu wyja艣nia膰 co si臋 ze mn膮 dzieje, zw艂aszcza w pracy.

Po operacji p艂uc zacz膮艂em psychoanaliz臋. Trzy razy w tygodniu le偶a艂em na kozetce聽i opowiada艂em o swoich stanach.聽Dzi臋ki terapii zda艂em sobie spraw臋,聽偶e przez lata stara艂em si臋 by膰 kim艣, kim nie by艂em. L臋k cz臋sto pojawia艂 si臋, gdy聽traci艂em kontakt ze聽sob膮 i odwraca艂em uwag臋 od swoich uczu膰 i nie s艂ucha艂em intuicji.聽By lepiej pozna膰 siebie w聽2018 roku przesta艂em pi膰 alkohol.

Dzi艣 mog臋 powiedzie膰, 偶e聽jestem bardziej sob膮 ni偶 kiedykolwiek, ale to nie znaczy, 偶e jestem ca艂kowicie wolny od l臋k贸w.聽Benedict Wells napisa艂: 鈥濼rudne dzieci艅stwo jest jak niewidzialny wr贸g: nigdy nie wiadomo, kiedy uderzy鈥. Tak聽samo聽jest z panik膮.

Samookaleczenie nie przynios艂o oczekiwanej ulgi – Judit, 25 lat, W臋gry

Mia艂am 22 lata, kiedy pojawi艂y si臋 pierwsze objawy depresji. Wszystko zacz臋艂o si臋 od poczucia samotno艣ci, a w艂a艣ciwie wyobcowania. Nie mog艂am spa膰, nie mog艂am je艣膰. Wykonanie codziennych czynno艣ci sprawia艂o mi olbrzymi膮 trudno艣膰. Depresja i paniczny l臋k doprowadzi艂y mnie do jedynego rozwi膮zania – zacz臋艂am sama siebie krzywdzi膰. My艣la艂am, 偶e fizyczny b贸l pozwoli 艂atwiej znie艣膰 to, co czuj臋 w 艣rodku. Ale samookaleczenie nie przynios艂o oczekiwanej ulgi. Czu艂am si臋 jeszcze gorzej, bo w ten spos贸b krzywdzi艂am nie tylko siebie, ale tak偶e ca艂膮 moj膮 rodzin臋. Dotar艂o do mnie, 偶e potrzebuj臋 pomocy. Psycholog skierowa艂 mnie do psychiatry, a ten da艂 mi leki psychotropowe. Farmakoterapia wzmocni艂a mnie na tyle, 偶e mog艂am odstawi膰 tabletki ju偶 po czterech miesi膮cach, ale na terapi臋 chodzi艂am ponad rok. Gdy czu艂am si臋 ju偶 w miar臋 stabilnie, postanowi艂am wyjecha膰 na trzy miesi膮ce do Stan贸w, zmiana otoczenia bardzo mi pomog艂a, wr贸ci艂am do domu silniejsza i spokojniejsza.

Przeros艂o mnie zwyk艂e 偶ycie – Olja, 17 lat, Serbia

Zacz臋艂o si臋 od b贸lu w klatce piersiowej i d艂awienia si臋, potem dosz艂y l臋ki, niepok贸j, b贸le mi臋艣ni, w ko艅cu my艣li samob贸jcze. Na pocz膮tku p艂aka艂am codziennie, potem ju偶 nawet na to nie mia艂am si艂y. Dlaczego? Chyba przeros艂o mnie zwyk艂e 偶ycie – k艂贸tnie z rodzicami, rozstanie z ch艂opakiem, pr贸ba gwa艂tu, 艣mier膰 babci. Do tego styl 偶ycia, kt贸remu nie obce by艂y alkohol i narkotyki. Depresja zacz臋艂a si臋 prawie rok temu. Rodzice od razu zauwa偶yli zmian臋 i zach臋cali mnie, 偶ebym posz艂a do psychologa. Na pocz膮tku ich nie s艂ucha艂am, nie zdawa艂am sobie sprawy, 偶e m贸j stan jest tak powa偶ny, ale te偶 nie wierzy艂am, 偶e kto艣 mo偶e mi pom贸c. Trafi艂am do lekarza, gdy nie mog艂am ju偶 zrobi膰 niczego ko艂o siebie, nawet wsta膰 z 艂贸偶ka. Psychiatra od razu da艂 mi leki. To by艂a dobra decyzja, bo do艣膰 szybko poczu艂am popraw臋. Zacz臋艂am trenowa膰 i sport do dzi艣 bardzo mi pomaga. Biegam, mam grono zaufanych os贸b, z kt贸rymi sp臋dzam czas. Nie powiedzia艂abym, 偶e jestem w pe艂ni zdrowa, ale kontynuuj臋 leczenie i czuj臋, 偶e jest mi o wiele lepiej.

Depresja poporodowa po prostu mnie 鈥渮艂ama艂a鈥 – Umelky艌a聽Denisa, S艂owacja

Odk膮d sko艅czy艂am 12 lat, by艂am 鈥渄ziwna鈥, spi臋ta, zdemotywowana, apatyczna. Dopiero w szkole 艣redniej pomy艣la艂am, 偶e to mo偶e by膰 depresja. My艣li, 偶e do niczego si臋 nie nadaj臋, 偶e nikt mnie nie lubi, 偶e nie mam 偶adnej warto艣ci sta艂y si臋 tak natarczywe, 偶e parali偶owa艂y mnie. Rodzice widzieli, 偶e mam problemy, ale ignorowali je. Sama je ignorowa艂am, a偶 do pojawienia si臋 dziecka. Depresja poporodowa po prostu mnie 鈥渮艂ama艂a鈥, wyl膮dowa艂am w szpitalu psychiatrycznym, gdy moje dziecko mia艂o zaledwie 2,5 miesi膮ca. Sp臋dzi艂am tam cztery tygodnie, lekarze zdecydowali, 偶e najlepsz膮 metod膮 dla mnie b臋d膮 elektrowstrz膮sy, bo one przynosz膮 najszybsz膮 popraw臋. Sze艣膰 zabieg贸w聽postawi艂o mnie na nogi.

Na terapi臋 poszed艂em o 5 lat za p贸藕no – Pawe艂, 25 lat, Polska

My艣l臋, 偶e pewna melancholia jest niejako „wbudowana” w m贸j system.聽W liceum jara艂em si臋 tym, 偶e jestem smutny. Pewnie ju偶 wtedy聽zamiast programowa膰 w sobie, 偶e smutek jest fajny i tw贸rczy,聽powinienem si臋 uda膰 na pierwsz膮 konsultacj臋 psychologiczn膮, bo z biegiem lat聽przesta艂em kontrolowa膰 moje l臋ki. Kryzysy przychodzi艂y falami, trwa艂y聽dwa-trzy miesi膮ce, a p贸藕niej jako艣 udawa艂o聽mi si臋聽wyj艣膰聽z do艂ka.聽O聽ile nie mia艂em problem贸w z聽codziennym聽funkcjonowaniem,聽coraz trudniej sz艂o mi kontaktowanie si臋 z otoczeniem: ludzie wydawali mi si臋 wrogami, panicznie ba艂em si臋 zabiera膰 g艂os na zaj臋ciach, mimo 偶e naprawd臋 mia艂em du偶o do powiedzenia. Zasypia艂em i budzi艂em si臋 z l臋kiem.

Cudem sko艅czy艂em studia;聽zacz膮艂em unika膰 imprez, bo zabawianie ludzi i ci膮g艂e zastanawianie si臋 czy jestem odpowiednio fajny by艂o dla mnie zbyt trudne. Pozwoli艂em, by parali偶uj膮cy stres zdominowa艂 moje 偶ycie, z czasem pojawia艂 si臋 ju偶 nawet wtedy, gdy聽teoretycznie znajdowa艂em si臋聽w bezpiecznych warunkach.聽Niedawno poszed艂em do lekarza, ale znalezienie odpowiedniego terapeuty te偶 zaj臋艂o聽mi聽bardzo du偶o czasu.聽Mo偶ecie si臋 domy艣li膰,聽偶e聽dzwonienie do przychodni聽i聽chodzenie po lekarzach聽to nie jest ulubiona czynno艣膰 osoby,聽kt贸ra聽jest w depresji. Szczeg贸lnie, gdy na terapi臋 zapisujecie si臋 jakie艣 5 lat za p贸藕no. Teraz chodz臋 prywatnie na terapi臋 indywidualn膮, a lekark臋 otrzyma艂em z polecenia od zaufanej osoby. Gdyby nie to polecenie,聽pewnie聽nadal by艂bym bez terapii.

Mam nerwic臋. Terapia mi pomaga, bo u艣wiadamia mi, 偶e nie jestem z moimi l臋kami sam.聽Terapeutka poleca mi 艣rodki farmakologiczne, my艣l臋, 偶e wkr贸tce skorzystam z jej rady, bo przeczyta艂em, 偶e permanentny stres聽i nerwica聽powoduje聽zmiany chemiczne w m贸zgu.

#NOTJUSTAMOOD – rozmawiajmy o depresji

W聽Noizz聽chcemy wyra藕nie powiedzie膰, 偶e depresja to powa偶ny temat, kt贸rego nie mo偶na ignorowa膰. Mamy nadziej臋, 偶e聽dzi臋ki akcji聽#NOTJUSTAMOOD聽zaczniemy rozmawia膰聽o leczeniu聽otwarcie: bez tabuizowania i stygmatyzowania chorych, bez porad w stylu 鈥渨e藕 si臋 w gar艣膰鈥 albo 鈥渟pr贸buj si臋 u艣miechn膮膰鈥. B臋dziemy pokazywa膰 temat zdrowia psychicznego z r贸偶nych perspektyw, m贸wi膰 o tym, 偶e warto si臋ga膰 po pomoc specjalist贸w. Przez nast臋pne miesi膮ce b臋dziemy rozmawia膰 z ekspertami oraz osobami cierpi膮cymi na depresj臋. B臋dziemy publikowa膰 wywiady oraz osobiste historie ludzi z Polski, Niemiec, S艂owacji, Serbii i W臋gier, czyli kraj贸w, w kt贸rych jeste艣my obecni. Je艣li chcesz si臋 podzieli膰 swoj膮 histori膮, opisa膰 swoje do艣wiadczenia ze zmaganiami z depresj膮 lub opisa膰 histori臋 znajomego, napisz na聽notjustamood@noizz.pl

*

Je艣li czujesz, 偶e jeste艣 w ci臋偶kiej sytuacji i potrzebujesz porozmawia膰 z psychologiem, nie czekaj i porozmawiaj ze specjalist膮 ca艂odobowego聽Centrum Wsparcia:聽800 70 2222. Numer jest bezp艂atny. Mo偶esz r贸wnie偶 wys艂a膰 maila lub porozmawia膰 na chacie. Je艣li jeste艣 dzieckiem zadzwo艅 pod (r贸wnie偶 bezp艂atny i anonimowy) numer przeznaczony dla nieletnich:聽116 111.

https://noizz.pl/not-just-a-mood/depresja-historie-ludzi-ktorzy-zachorowali-objawy-depresji-notjustamood/0bfkxxw

TAKI JEST 艢WIAT

sp贸jrz, 偶ycie to nie bajka

365 dni w obiektywie LG/Samsunga

365 days a lens LG/Samsung

skowron pisze

ma艂a cz膮stka mnie / little part of me

wikakosczyta.wordpress.com/

Bardzo mi艂o Mi go艣ci膰 was na moim blogu馃槉馃槏. B臋d臋 tu dodawa艂a recenzje ksi膮偶ek馃摎 i opisywa膰 wra偶enia, kt贸re dotyczy艂y mi podczas ich czytania. Przeka偶e wam ich minusy 馃憥i plusy馃憤. Aby艣cie mogli zobaczy膰 jak wygl膮da ksi膮偶ka pokazywa膰 b臋d臋 ok艂adki i w postach umieszcz臋 fragmenty馃棬锔弅si膮偶ek. Nast臋pnym zadaniem mojego blog jest zach臋cenie ludzi (najlepiej m艂odzie偶y馃懃) do czytania ksi膮偶ek. Mam ju偶 wiele pomys艂贸w na posty z tym zwi膮zane. 馃Zapraszam na mojego blog WikaKosczyta! mam ju偶 umieszczone na nim kilka recenzji

Travel N Write

Travel, Poetry & Short Stories

Wrzosy

O tym co by艂o, co jest i czasem troch臋 marze艅

Szufladkowe poezje

Wiersze, poezja, skryte my艣li. Jestem s艂owem.

Ma艂a W艣ciek艂a Blondyna

Mam 21 lat, 156 cm wzrostu, blond k艂aki.. Jestem idealistk膮, st膮d mam wiele cz臋stych b贸l贸w dupy. Denerwuje mnie wiele, od zamkni臋tych g艂贸w przez dziwne og贸lnie przyj臋te zasady bytowania na naszej Planetce. St膮d Ma艂a W艣ciek艂a Blondyna. Pal臋 fajki, mam tatua偶e i blu藕ni臋, wi臋c je艣li Ci臋 to gorszy istnieje mo偶liwo艣膰, 偶e si臋 nie polubimy. Je艣li za艣 nie przeszkadza Ci to, masz ch臋膰 poczyta膰 wypociny m艂odej autystycznej duszyczki, zainteresowanej zagadnieniami z dziedzin motywacji, nauki, literatury ... ZAPRASZAM! Oczywi艣cie na blogu pojawiaj膮 si臋 r贸wnie偶 tematy beauty, czy mi艂e proste, przyjemne babskie pier*olenie! MI艁EJ LEKTURY!

bocznym nurtem

o rzeczach, kt贸re s膮 interesuj膮ce, bo si臋 nimi interesuj臋

Piotrek

Zdrada - tak to mo偶na okre艣li膰, chcia艂bym si臋 wygada膰 o swoich zdradach, uzale偶nieniu od kobiet, etc.

U st贸p Benbulbena

poczt贸wki z Irlandii

Roma Carlos

I'm not sure what I did last time

Wied藕mowisko

Dzie艅 po dniu

Program PIT 2020 pobierz

Programy do rozliczenia PIT

welcome to my blog

blogging, travel, advertising, christianity, google, life, blog,

ulotnechwile

Kiedy艣 malowa艂am p臋dzlem, teraz s艂owem, nigdy nie by艂am w tym dobra, tak jak w okazywaniu uczu膰. Jednak dobry jest ka偶dy spos贸b 偶eby je z siebie wyrzuci膰. Zanim ci臋 udusz膮.

Blog Caffe

M贸j punkt widzenia / My point of view

Sport News

Blood Sport

Free gold bird

No one let you down, we can move the mounds/mount

My艣li (nie)banalne Joanny

czyli spostrze偶enia, refleksje, moje spojrzenie na 艣wiat.

Alek Skarga Poems

Poezja w s艂owach i obrazach

ZLEPEK KLEPEK ALBO BECZKA 艢MIECHU

BLOG TADEUSZA HAFTANIUKA

Wodospad Slow

Przemyslenia,wiersze,smutne,wesole./Wszelkie kopiowanie wierszy,tekstow bez mojej zgody zabronione.

Walcz zawsze do ko艅ca

Osobiste zapiski z mojego 偶ycia

呕ycie jest pi臋kne , u艣miech dodaje mu blasku :)

Rozwa偶 , jak trudno jest zmieni膰 siebie , a zrozumiesz , jak znikome masz szanse zmieni膰 innych. "(Wolter)

sasza4

Subskrybuj moj膮 tw贸rczo艣膰.

Zwi膮zek niesakramentalny

my bez 偶adnego trybu

mysz galaktyczna

Tu i tam. O zmianie na lepsze.

Antropozofiablog

Rudolf Steiner, Antropozofia i inne

Blog o Australii

O 偶yciu, podr贸偶ach i spe艂nianiu marze艅

wzzw.wordpress.com/

strona by艂ych dzia艂aczy 禄Wolnych Zwi膮zk贸w Zawodowych Wybrze偶a芦

alina-ala

... na sw膮 s艂abo艣膰 patrz膮c postaraj si臋 zrozumie膰 innych...

Sze艣膰dziesi膮t r贸wna si臋 dwadzie艣cia

Wiek nie ogranicza cz艂owieka w dzia艂aniu

teresa ozimek

Hajnowski blog lokalny - Piszcie o swoich sprawach na adres: teresa.ozimek@wp.pl

KRYSTYNA RYSUJE

Maj膮c 8 lat narysowa艂am sw贸j pierwszy obraz. Po d艂ugiej przerwie zn贸w powr贸ci艂am do kartki i o艂贸wka. Ca艂y czas si臋 ucz臋 i d膮偶臋 do perfekcji

Niepe艂nosprawny 艢wiat Blogerki

Moja DUSZA to bezdenna g艂臋bia Oceanu, czasem zm膮cona przez wzburzone fale 呕ycia ...